Spółka partnerska

Spółka partnerska jest to spółka osobowa utworzona w celu wykonywania wolnego zawodu. Partnerami spółki mogą być wyłącznie osoby fizyczne, które mają uprawnienia potrzebne do wykonywania wolnego zawodu. Z tego artykułu dowiesz się jak przebiega procedura utworzenia spółki partnerskiej.

Spółka partnerska – prawo

Spółka partnerska jest uregulowana przez Kodeks Spółek Handlowych, w rozdziale II. Spółka partnerska nie posiada osobowości prawnej ale ma zdolność prawną. Przepisy określają, że partnerami spółki partnerskiej mogą być wyłącznie osoby fizyczne uprawnione do wykonywania następujących zawodów:

• adwokat,
• aptekarz,
• architekt,
• biegły rewident,
• broker ubezpieczeniowy,
• dentysta,
• doradca inwestycyjny,
• doradca podatkowy,
• fizjoterapeuta,
• inżynier budownictwa,
• księgowy,
• lekarz,
• makler papierów wartościowych,
• notariusz,
• pielęgniarka,
• położna,
• radca prawny,
• rzecznik patentowy,
• rzeczoznawca majątkowy,
• tłumacz przysięgły,
• weterynarz.

Partnerów spółki powinno być co najmniej dwóch. Do założenia spółki nie jest wymagany kapitał zakładowy. Umowa spółki partnerskiej musi zawierać następujące elementy:

• nazwę wolnego zawodu, który będzie wykonywany przez partnerów,
• przedmiot działalności spółki,
• dane osobowe partnerów,
• nazwę spółki oraz jej siedzibę,
• czas trwania spółki, jeśli jest oznaczony,
• wkłady wnoszone przez partnerów oraz wraz z oznaczeniem wartości tych wkładów.

Nazwa spółki powinna zawierać imię i nazwisko przynajmniej jednego z partnerów oraz określenie “i partnerzy” lub “spółka partnerska” lub “sp. p.” oraz nazwę wykonywanego zawodu.

Partner spółki nie odpowiada za zobowiązania spółki powstałe w wyniku wykonywania wolnego zawodu przez innych partnerów. Nie odpowiada również za zobowiązania powstałe w wyniku działań pracowników pracujących pod kierownictwem innych partnerów.

Każdy z partnerów spółki ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki – tak jak w spółce cywilnej. Partnerzy mogą zdecydować o powołaniu zarządu, który będzie prowadził sprawy spółki. Zarząd może być jedno lub wieloosobowy, a w jego skład mogą wchodzić osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, zarówno będące jak i nie będące partnerami. Powołanie zarządu nie ogranicza prawa partnerów do zasięgania informacji o sytuacji finansowej i działalności spółki.

Każdy z partnerów ma prawo do reprezentacji spółki, natomiast umowa spółki może ograniczać prawo do reprezentacji przez niektórych partnerów. Każdy z partnerów może też być pozbawiony prawa do reprezentacji na skutek uchwały partnerów powziętej większością 3/4 głosów przy obecności co najmniej 2/3 partnerów. Pozbawienie partnera prawa reprezentowania spółki staje się skuteczne z chwilą wpisu do rejestru.

Majątek spółki partnerskiej składa się z majątku wniesionego przez partnerów jako wkład podczas zakładania spółki oraz majątku nabytego przez spółkę. Nie stanowi on majątku partnerów i jest między nich dzielony dopiero po zakończeniu działalności przez spółkę.

Każdy z partnerów ma prawo do udziału w zyskach spółki. Udział każdego z partnerów jest równy, niezależnie od wysokości wniesionych wkładów, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.

Umowa spółki może nakładać na jednego lub kilku partnerów nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki.

Rozwiązanie spółki partnerskiej może nastąpić na skutek upadłości spółki, jednomyślnej uchwały wszystkich partnerów, utraty przez wszystkich partnerów prawa do wykonywania wolnego zawodu lub prawomocnego orzeczenia sądu.

Spółka partnerska – rejestracja

Pierwszy krokiem w celu założenia spółki partnerskiej jest zawarcie umowy spółki. Musi być ona zawarta w formie pisemnej, a podpisać się muszą wszyscy partnerzy. Kolejny krok to zgłoszenie spółki do Krajowego rejestru Sądowego. Spółka partnerska powstaje w chwilą wpisania do KRS i od tego momentu może zacząć działalność. Zgłoszenie do KRS powinno zawierać:

• nazwę i siedzibę spółki,
• imiona i nazwiska partnerów oraz ich adresy do doręczeń,
• określenie wolnego zawodu wykonywanego przez partnerów w ramach spółki,
• przedmiot działalności,
• dane partnerów ponoszących nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki jeśli umowa spółki to przewiduje,
• dane partnerów uprawnionych do reprezentowania spółki, jeśli umowa spółki ogranicza prawo do reprezentacji spółki,
• dane prokurentów lub osób powołanych do zarządu,
• do zgłoszenia należy dołączyć dokumenty potwierdzające uprawnienia do wykonywania wolnego zawodu przez każdego z partnerów.

Zgłoszenie do KRS jest możliwe tylko w formie elektronicznej poprzez portal https://prs.ms.gov.pl. Aby dokonać rejestracji należy wcześniej założyć darmowe konto na portalu.

Spółka partnerska – ZUS, podatki i księgowość

Każdy z partnerów jest płatnikiem składek na własne ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, dlatego musi się zarejestrować jako płatnik oraz osoba ubezpieczona. Jeśli spółka partnerska będzie zatrudniać dodatkowe osoby to również musi być zarejestrowana jako płatnik w ZUS.

Spółka partnerska jest płatnikiem podatku VAT, niezależnie od wysokości przychodów, natomiast nie jest płatnikiem podatku dochodowego. Płatnikami podatku dochodowego są partnerzy, którzy mogą rozliczać się na zasadach ogólnych albo według stawki liniowej.

Spółka może prowadzić księgowość w formie podatkowej księgę przychodów i rozchodów, dopóki przychody spółki nie przekroczą kwoty 2 mln euro. Po przekroczeniu tego limitu spółka musi prowadzić księgi rachunkowe.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Spółka partnerska

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest to spółka kapitałowa utworzona przez jedną lub więcej osób. Wspólnikami mogą być zarówno osoby fizyczne jak i prawne. Wspólnicy odpowiadają za zobowiązania spółki w ograniczonym zakresie, tylko do wysokości wniesionych wkładów. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada osobowość prawną.Z tego artykułu dowiesz się jak założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i jakie są wady i zalety tej formy prowadzenia przedsiębiorstwa.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – prawo

Tworzenie i działalności spółek z o.o. jest uregulowane przez ustawę Kodeks spółek handlowych z września 2000 r. Według ustawy każda spółka z ograniczoną odpowiedzialnością musi mieć kapitał zakładowy w wysokości minimum 5000 zł. Kapitał zakładowy dzieli się na udziały, które mogą być równej lub nierównej wysokości. Jeżeli umowa zakłada, że wspólnicy mogą mieć więcej niż jeden udział, to udziały muszą być równej wysokości.

Udziały mogą być pokryte wkładem pieniężnym lub niepieniężnym. W przypadku wkładu niepieniężnego jego rodzaj oraz wartość muszą być określone w umowie spółki. Umowa powinna określać, który wspólnik wniesie wkład niepieniężny oraz ile udziałów obejmie.

Umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinna zawierać:

• nazwę i siedzibę spółki,
• przedmiot działalności,
• wysokość kapitału zakładowego,
• informację czy wspólnik może mieć więcej niż jeden udział,
• liczbę i wartość nominalną udziałów objętych przez poszczególnych wspólników,
• czas trwania spółki.

Umowa powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. W przypadku zawiązania spółki jednoosobowej zamiast umowy należy sporządzić akt założycielski , który również powinien mieć formę aktu notarialnego.

Umowa spółki z o.o. może być również zawarta przy pomocy wzorca umowy. Zawarcie umowy spółki przy wykorzystaniu wzorca umowy jest możliwe poprzez stronę internetową https://ekrs.ms.gov.pl/s24/. W tym celu należy założyć darmowe konto i potwierdzić je Profilem Zaufanym albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Zawarcie umowy spółki oznacza powstanie spółki z o.o. w organizacji. Może ona podjąć działalność gospodarczą i zaciągać zobowiązania ale wszelkie dokumenty muszą zawierać wyraźne oznaczenie “w organizacji”. W tym czasie wszyscy wspólnicy powinni wnieść wkłady w celu pokrycia swoich udziałów oraz powołać zarząd, a także ustanowić radę nadzorczą lub komisję rewizyjną jeśli wymaga tego umowa spółki.

Następnie zarząd zgłasza zawiązanie spółki do Krajowego Rejestru Sądowego. Po rejestracji spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym staje się ona pełnoprawną spółką i oznaczenie “w organizacji” nie jest już wymagane.

Zgłoszenie do KRS powinno zawierać:

• nazwę, siedzibę i adres spółki,
• przedmiot działalności,
• wysokość kapitału zakładowego,
• informację czy wspólnik może mieć więcej niż jeden udział,
• informację czy wspólnicy wnoszą wkłady niepieniężne,
• sposób reprezentowania spółki,
• dane osobowe oraz adresy do doręczeń członków zarządu,
• dane osobowe oraz adresy do doręczeń członków rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej jeżeli umowa spółki nakazuje powołanie rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej,
• oznaczenie pisma przeznaczonego do publikowania ogłoszeń spółki, jeżeli umowa spółki nakazuje publikowanie ogłoszeń.

Do zgłoszenia spółki należy dołączyć umowę spółki, oświadczenie członków zarządu, że wszystkie wkłady zostały wniesione, listę wspólników i ilość objętych przez nich udziałów oraz dowód ustanowienia członków organów spółki jeśli o ich powołaniu nie stanowi umowa spółki.

Jeżeli umowa spółki została zawarta drogą elektroniczną przy wykorzystaniu wzorca umowy, to wkłady mogą zostać wniesione w ciągu tygodnia od momentu uzyskania wpisu do KRS.

Rejestracja w KRS powoduje automatyczną rejestrację spółki w ZUS-ie jako płatnik. Wspólnicy spółki z o.o. nie muszą płacić składki zdrowotnej oraz składek emerytalnych i rentowych z tego tytułu. Inaczej sprawa wygląda w przypadku jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wspólnik takiej spółki jest płatnikiem składek na własne ubezpieczenia, więc powinien się zarejestrować w ZUS-ie jako płatnik i osoba ubezpieczona.

Organy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Organy spółki to zarząd, nadzór oraz zgromadzenie wspólników. Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Zarząd może składać się z jednego lub więcej członków. Członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba, że umowa spółki stanowi inaczej. Umowa spółki lub uchwała wspólników może określać, że członkowie zarządu są powoływani przez radę nadzorczą.

Nadzór. Prawo do kontroli ma każdy ze wspólników spółki. Może on w każdej chwili przeglądać księgi spółki i żądać wyjaśnień od zarządu. Zarząd może odmówić wspólnikowi dostępu do informacji jeżeli istnieje obawa, że wspólnik wykorzysta je przeciwko interesom spółki. W takim przypadku wspólnik może żądać rozstrzygnięcia sprawy uchwałą wspólników.

Umowa spółki może ustanowić radę nadzorczą lub komisję rewizyjną albo oba te organy. Jeżeli kapitał zakładowy przewyższa 500 000 zł, a wspólników jest więcej niż 25 ustawa nakłada obowiązek ustanowienia rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej. Członkiem rady nadzorczej i komisji rewizyjnej nie może być członek zarządu lub osoba zajmująca stanowisko kierownicze w spółce.

Zgromadzenie wspólników jest najwyższą władzą w spółce. Każdemu wspólnikowi przysługuje prawo do udziału w zgromadzeniu wspólników oraz prawo głosu przy podejmowaniu uchwał. Uchwały zgromadzenia wspólników wymaga m.in:

• przyjęcie sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz udzielenie absolutorium organom spółki,
• zbycie lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części
• nabycie i zbycie nieruchomości, użytkowania wieczystego lub udziału w nieruchomości, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej,
• zwrot dopłat.

Podatki i księgowość spółki z o.o.

Spółka z o.o. jest podatnikiem podatku od osób prawnych – CIT. Wysokość podatku CIT wynosi obecnie:

• 5% od dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej,
• 9% podstawy opodatkowania w przypadku małych podatników (do 2 mln euro przychodu ze sprzedaży),
• 19% podstawy opodatkowania w przypadku pozostałych podatników
• dywidendy oraz dochody ze sprzedaży kryptowalut są opodatkowane stawką CIT w wysokości 19% niezależnie od wysokości przychodów.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest podatnikiem podatku VAT, niezależnie od wysokości przychodów. Spółka z o.o. musi prowadzić pełną księgowość. Na zakończenie każdego roku obrotowego spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sporządza sprawozdanie finansowe. Sprawozdanie to jest badane przez biegłego rewidenta jeżeli spółka spełnia co najmniej dwa z trzech warunków:

• średnioroczne zatrudnienie wyniosło co najmniej 50 osób,
• suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego wynosiła co najmniej 2 500 000 euro,
• przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych za rok obrotowy wynosiły co najmniej 5 000 000 euro.

Zysk netto osiągnięty przez spółkę może być wypłacony wspólnikom w formie dywidendy. Dywidenda jest opodatkowana podatkiem w wysokości 19%.

Jednoosobowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Spółka jednoosobowa różni się nieco od spółki z o.o. założonej przez co najmniej dwóch wspólników. Te różnice to:

• założenie spółki następuje poprzez sporządzenie aktu założycielskiego, a nie umowy spółki,
• wspólnik ma uprawnienia zgromadzenia wspólników,
• jeżeli wspólnik pełni także rolę członka zarządu to każda czynność prawna między wspólnikiem, a spółką wymaga aktu notarialnego,
• wspólnik jest płatnikiem ZUS-u i jednocześnie ubezpieczonym – tak jak w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej,
• jednoosobowa spółka z o.o. nie może być jedynym wspólnikiem innej jednoosobowej spółki z o.o.

Zalety i wady spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Niewątpliwą zaletą tej formy prowadzenia działalności gospodarczej jest brak odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki. Jeżeli spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przestanie spłacać swoje zobowiązania, a egzekucja okaże się nieskuteczna to wierzyciele nie będą mogli prowadzić działań windykacyjnych przeciwko wspólnikom spółki. Natomiast wady spółki z o.o. to przede wszystkim wyższe koszty prowadzenia działalności gospodarczej spowodowane koniecznością prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz rejestracji jako podatnik VAT.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Jednoosobowa działalność gospodarcza

Jednoosobowa działalność gospodarcza to najprostsza i najbardziej popularna forma prowadzenia przedsiębiorstwa w Polsce. Jej założenie nie wymaga żadnego kapitału, a jedynie dokonania wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Tego typu przedsiębiorstwo może zatrudniać pracowników i prowadzić działalność na bardzo dużą skalę, aczkolwiek działanie na niektórych rynkach wymaga innej formy prawnej. Z tego artykułu dowiesz się jak założyć jednoosobową działalność gospodarczą.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – jak zacząć

Rozpoczęcie jednoosobowej działalności gospodarczej wymaga wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Złożenie wniosku o taki wpis jest możliwe w urzędzie miasta lub gminy, urzędzie dzielnicy w Warszawie, jak również drogą elektroniczną za pośrednictwem strony internetowej https://www.biznes.gov.pl. Wniosek wypełniony online należy następnie potwierdzić za pomocą profilu zaufanego, podpisu kwalifikowanego lub podczas wizyt w urzędzie.

Podczas składania wniosku należy podać następujące dane:

• imię i nazwisko,
• rodzaj (dowód osobisty lub paszport), serię i numer dokumentu tożsamości,
• PESEL,
• obywatelstwo,
• NIP, jeśli został nadany,
• REGON, jeśli został nadany,
• adres zamieszkania,
• adres prowadzenia działalności gospodarczej – może być taki sam jak adres zamieszkania,
• nazwę firmy – musi zawierać imię i nazwisko,
• skróconą nazwę firmy – nie musi zawierać danych osobowych,
• rodzaj prowadzonej działalności,
• przewidywaną liczbę pracowników,
• datę rozpoczęcia działalności,
• informację o ubezpieczeniu w ZUS, KRUS lub w zagranicznym systemie ubezpieczeń społecznych,
• dane urzędu skarbowego właściwego ze względu na adres zamieszkania.

Podczas uzupełniania informacji na temat rodzaju prowadzonej działalności potrzebny jest jej kod PKD (Polska Klasyfikacja Działalności). Plik z aktualnymi kodami PKD możesz pobrać tutaj. Kody PKD znajdują się w arkuszu elementyKlasyfikacji w kolumnie symbol np. kod 49.41.Z oznacza transport drogowy towarów.

Po złożeniu wniosku system automatycznie prześle informację do urzędu skarbowego oraz GUS-u, dzięki czemu nadane zostaną numery NIP oraz REGON (o ile przedsiębiorca ich wcześniej nie posiadał). Do wniosku można także dołączyć formularze do ZUS-u oraz wybrać formę opodatkowania. Można też zrobić to później.

Złożenie wniosku jest darmowe. W przypadku wybrania drogi elektronicznej i potwierdzenia przy pomocy profilu zaufanego założenie firmy (łącznie z nadaniem NIP i REGON) trwa kilka-kilkanaście godzin.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – opodatkowanie

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą może wybrać następujące formy opodatkowania podatkiem dochodowym:

• opodatkowanie na zasadach ogólnych,
• opodatkowanie podatkiem liniowym,
• opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych,
• karta podatkowa.

Każda z tych form ma swoje plusy i minusy. Opodatkowanie na zasadach ogólnych jest lepsze jeśli koszty związane z prowadzenia działalności gospodarczej są stosunkowo wysokie, przez co dochód jest na tyle niski, że przedsiębiorca nie przekroczy progu podatkowego. Opodatkowanie podatkiem liniowym opłaca się wtedy gdy dochód z działalności gospodarczej jest na tyle wysoki, że powoduje przekroczenie progu podatkowego. Należy jednak pamiętać, że stosowanie metody liniowej wiąże się z utratą praw do większości ulg podatkowych oraz z możliwości rozliczenia dochodów ze współmałżonkiem lub dzieckiem.

Opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych jest opłacalne w przypadku tych firm, które mają bardzo niskie koszty prowadzenia działalności, ponieważ podstawą opodatkowania jest przychód bez pomniejszenia o koszty jego uzyskania. Tą formę opodatkowania mogą stosować przedsiębiorcy, którzy w poprzednim roku mieli przychód mniejszy niż równowartość 2 mln euro.

Stawki ryczałtu są następujące:

• 17% dla wolnych zawodów,
• 15% ze świadczenia niektórych usług m.in. pośrednictwa w handlu hurtowym, reklamowych, fotograficznych,
• 12,5% od przychodów m.in. z tytułu umowy najmu nieruchomości, ze świadczenia usług związanych z zakwaterowaniem, od nadwyżki ponad 100 000 zł,
• 10% od przychodów ze świadczenia usług w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek,
• 8,5% od przychodów m.in. z działalności usługowej, w tym od przychodów z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%; od przychodów m.in. z tytułu najmu nieruchomości, ze świadczenia usług związanych z zakwaterowaniem, do kwoty 100 000 zł,
• 5,5% m.in. z działalności wytwórczej, robót budowlanych,
• 3,0% m.in. z działalności usługowej w zakresie handlu, ze świadczenia usług związanych z produkcją zwierzęcą,
• 2% ze sprzedaży przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych.

Karta podatkowa jest przeznaczona dla najmniejszych firm, które prowadzą działalność w ściśle określonym zakresie działalności usługowej lub wytwórczo-usługowej. Stawki karty podatkowej są określone kwotowo w ustawie.

Decyzja o wyborze takiej, a nie innej formy opodatkowania wiąże się z płaceniem wyższych lub niższych kwot podatku dochodowego w przyszłości, dlatego warto dokładnie wszystko przeliczyć. Najgorsze jest jednak to, że przepisy podatkowe w Polsce zmieniają się dość często i trudno przewidzieć czy to co się opłaca dziś, nie będzie gorszym rozwiązaniem w przyszłości.

Mamy już początek października, a nadal nie wiadomo jak będą wyglądać ustawy podatkowe obowiązujące od 1 stycznia 2022 r. Wiadomo jedynie, że w związku z wprowadzeniem Nowego Ładu zmiany mają być bardzo duże.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – VAT

Przedsiębiorca prowadzący JDG może być płatnikiem VAT-u ale nie musi jeśli przychody firmy za zeszły rok nie przekroczyły 200 000 zł. Niestety prowadzenie niektórych rodzajów działalności wiąże się z koniecznością rejestracji jako płatnik VAT. Ten obowiązek dotyczy m.in. prawników, jubilerów, firmy świadczące usługi doradztwa, firmy windykacyjne, firmy handlujące nowymi samochodami i częściami samochodowymi, złomem metali kolorowych i monetami.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – księgowość

Przedsiębiorcy rozliczający się na zasadach ogólnych oraz stawką liniową muszą prowadzić książkę przychodów i rozchodów. Jeżeli przychody firmy przekroczą równowartość 2 mln euro firma musi przejść na pełną księgowość.

Firmy opodatkowane ryczałtem mają obowiązek prowadzenia ewidencji przychodów oraz wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są zwolnieni z obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań podatkowych oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy.

Jednoosobowa działalność gospodarcza – ZUS

Przedsiębiorca prowadzący JDG jest zarówno płatnikiem składek na ZUS, jak również osobą ubezpieczoną. Przez pierwsze pół roku prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorca może płacić jedynie składkę zdrowotną, a przez następne pół roku tzw. mini-ZUS czyli obniżone składki emerytalne i rentowe. Wszelkie sprawy związane ze składaniem deklaracji można załatwiać online poprzez stronę https://www.zus.pl/pue/.

Na portal ZUS PUE można się zalogować przez profil zaufany, podpis kwalifikowany lub bankowość elektroniczną. Można także założyć konto na portalu aby w przyszłości logowanie było szybsze i bardziej wygodne.

Kopiowanie tego artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Jednoosobowa działalność gospodarcza

Spółka cywilna

Spółka cywilna jest to spółka uregulowana w Kodeksie Cywilnym. Nie ma ona osobowości prawnej, a podmiotem wszelkich praw i obowiązków spółki są wspólnicy. Wspólnicy odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki. Wspólnikami mogą być osoby fizyczne oraz prawne. Z tego artykułu dowiesz się jak założyć spółkę cywilną.

Spółka cywilna – prawo

Spółka cywilna jest uregulowana w artykułach 860-875 Kodeksu Cywilnego. Artykuły te określają, że poprzez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się do dążenia do wspólnego celu gospodarczego. Umowa spółki musi mieć formę pisemną. Każdy wspólnik wnosi do spółki wkład, którym mogą być przedmioty, prawa majątkowe albo świadczenie usług. Wkład wspólników są równe.

W czasie trwania spółki wniesiony majątek jest wspólny i nie może zostać podzielony ani sprzedany. Wierzyciel jednego ze wspólników nie może przeprowadzić egzekucji należności z majątku spółki ani z wniesionego przez niego wkładu.

Każdy ze wspólników jest uprawniony oraz zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Sprawy, które przekraczają zakres zwykłych czynności spółki muszą wymagają uchwały wspólników. Każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach, a także stratach spółki. W umowie spółki można określić inny stosunek udziału w zyskach i stratach.

Każdy wspólnik może żądać podziału zysków po rozwiązaniu spółki. Jeżeli spółka została zawarta na dłuższy czas, wspólnicy mogą żądać podziały zysków na koniec każdego roku obrachunkowego.

Każdy wspólnik może wystąpić ze spółki zawartej na czas nieoznaczony wypowiadając swój udział na trzy miesiące przed końcem roku obrachunkowego. Z ważnych powodów może wystąpić z niej nie zachowując tego terminu; może również wystąpić ze spółki zawartej na czas oznaczony.

Wspólnikowi występującemu ze spółki zwracane są przedmioty i prawa majątkowe, wniesione przez niego jako wkład. Ponadto wypłacana jest w pieniądzu taką część wartości wspólnego majątku pozostałego po odliczeniu wartości wkładów wszystkich wspólników, jaka odpowiada stosunkowi, w którym występujący wspólnik uczestniczył w zyskach spółki.

Wierzyciel, który bezskutecznie próbował przeprowadzić egzekucję należności z majątku jednego ze wspólników spółki i uzyskał zajęcie praw do majątku na wypadek jego wystąpienia ze spółki lub jej rozwiązania, może wypowiedzieć jego udział w spółce na trzy miesiące naprzód. Natomiast w przypadku upadłości jednego ze wspólników spółka ulega rozwiązaniu.

Po rozwiązaniu spółki wspólnikom zwraca się wniesione przez nich wkłady. Pozostały majątek jest dzielony między wspólników w takim stosunku, w jakim uczestniczyli w zyskach spółki.

Spółka cywilna – rejestracja

Spółka cywilna nie ma osobowości prawnej – nie jest przedsiębiorcą. Przedsiębiorcami są natomiast wspólnicy spółki cywilnej. Dlatego też każdy z nich (o ile jest osobą fizyczną i nie jest zarejestrowany jako przedsiębiorca) musi zarejestrować się w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Można to zrobić przez internet, za pośrednictwem portalu https://www.biznes.gov.pl/pl.

Drugi krok to zawarcie umowy spółki cywilnej. Umowa musi być zawarta w formie pisemnej, natomiast nie jest konieczna obecność notariusza podczas zawierania umowy. Umowa spółki cywilnej musi zawierać następujące elementy:

• data i miejsce zawarcia umowy,
• dane wspólników,
• nazwa i siedziba,
• okres funkcjonowania spółki,
• obszar działalności gospodarczej spółki,
• cel gospodarczy, który spółka ma realizować,
• zakres działalności według PKD,
• informacja o wielkości wkładów,
• postanowienia dotyczące zmian treści umowy,
• kwestie podziału zysków i udziału w stratach,
• informacja o wspólnikach prowadzących sprawy spółki oraz o jej reprezentantach i sposobie reprezentacji,
• postanowienia dotyczące wypowiedzenia i rozwiązania umowy.

Pod podpisaniu umowy należy złożyć deklarację i opłacić podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC), który wynosi 0,5% wartości wniesionych wkładów. Podatek należy zapłacić w terminie 14 dni od momentu podpisania umowy spółki.

Trzeci krok to zgłoszenie spółki cywilnej do Głównego Urzędu Statystycznego i uzyskanie numeru REGON oraz do Urzędu Skarbowego i uzyskanie numeru NIP. Następnie wspólnicy spółki, którzy są osobami fizycznymi muszą zaktualizować wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Mogą także wybrać formę opodatkowania: na zasadach ogólnych, w formie podatku liniowego, ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych lub karty podatkowej.

Ważne: możliwa jest sytuacja, że jeden ze wspólników spółki cywilnej wybierze opodatkowanie na zasadach ogólnych, a inny w formie podatku liniowego. Natomiast nie jest dopuszczalna sytuacja, że jeden ze wspólników jest opodatkowany w formie ryczałtu lub karty podatkowej, a inny na zasadach ogólnych lub podatkiem liniowym.

Spółka cywilna – VAT

Podatnikiem podatku od wartości dodanej jest spółka cywilna, a nie wspólnicy. Spółka cywilna może także korzystać z przywileju zwolnienia podmiotowego z VAT . Limit zwolnienia podmiotowego wynosi 200 000 zł. Jeżeli przychody za zeszły rok nie przekroczyły tej kwoty to spółka nie musi naliczać VATu.

Spółka cywilna – księgowość

Spółka cywilna może rozliczać się według książki przychodów i rozchodów, ryczałtu ewidencjonowanego lub prowadzić pełną księgowość. Jeżeli przychody netto spółki przekroczą 2 mln euro, spółka musi prowadzić pełną księgowość. Pełną księgowość spółka musi prowadzić także wtedy, gdy jednym ze wspólników jest osoba prawna.

Spółka cywilna – ZUS

Jeżeli spółka cywilna będzie zatrudniać pracowników to należy dokonać zgłoszenia jej jako płatnika składek w ZUS. Natomiast jeżeli wspólnicy nie zamierzają nikogo zatrudniać to każdy z nich jest płatnikiem składek za własne ubezpieczenie społeczne i zdrowotne i samodzielnie dokonuje zgłoszenia jako płatnik składek. Wspólnicy spółki cywilnej mogą korzystać z preferencyjnych składek ZUS.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Spółka cywilna

Co to jest skarga pauliańska?

Skarga pauliańska jest to rodzaj powództwa, które wierzyciel może złożyć w sądzie w celu unieważnienia czynności prawnej dokonanej przez dłużnika w celu uszczuplenia swojego majątku. Dłużnicy często ukrywają swój majątek wykorzystując do tego umowy darowizny na rzeczy członków rodziny lub sprzedaży po zaniżonej cenie. Dzięki skardze pauliańskiej wierzyciel może częściowo unieważnić takie umowy. Z tego artykułu dowiesz się jak działa skarga pauliańska i jakie są terminy przedawnienia.

Skarga pauliańska – prawo

Skarga pauliańska wywodzi się z prawa rzymskiego. W polskim porządku prawnym jest unormowana w Kodeksie Cywilnym, w artykułach 527-534. Z tych artykułów wynika, że każdy z wierzycieli może wystąpić o uznanie bezskuteczności czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli na jej skutek korzyści uzyskała osoba trzecia, która wiedziała o istnieniu długu lub mogła się o nim dowiedzieć przy zachowaniu należytej staranności.

Kodeks Cywilny określa, że czynności prawna jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli jeśli dłużnik na jej skutek stał się niewypłacalny lub stał się niewypłacalny w wyższym stopniu. Taka sytuacja zachodzi na przykład wtedy gdy dłużnik dokona darowizny części lub całości swojego majątku albo też sprzeda go po zaniżonej cenie.

Kodeks Cywilny zawiera także przesłanki do uznania, że osoba trzecia wiedziała o sytuacji dłużnika lub mogła się o niej dowiedzieć przy zachowaniu należytej staranności. Te przesłanki występują wtedy gdy osoba trzecia, która uzyskała korzyść na skutek czynności prawnej dłużnika, to osoba pozostająca z nim w bliskim stosunku lub pozostająca z nim w stałych stosunkach gospodarczych.

Jeżeli czynnością prawną, która uszczupliła majątek dłużnika była darowizna to wierzyciel może wystąpić o uznanie jej za bezskuteczną nawet jeśli osoba obdarowana nie wiedziała o sytuacji dłużnika i nie mogła się o niej dowiedzieć. Każda darowizna, której dokonał niewypłacalny dłużnik lub która spowodowała jego niewypłacalność jest w myśl Kodeksu Cywilnego uznana za działanie na szkodę wierzycieli.

Kodeks Cywilny określa także tryb postępowania. Wierzyciel powinien wystąpić z powództwem przeciw osobie trzeciej czyli tej, która weszła w posiadanie majątku dłużnika. Przedawnienie następuje po 5 latach od dokonania czynności prawnej.

Skarga pauliańska – przykład

Kowalski ma dobrą pracę, z której osiąga spore dochody oraz wysoką zdolność kredytową. Ma bardzo dobry rating w BIK, ponieważ wziął już kilka kredytów, które spłacił w terminie. Pewnego dnia pod wpływem poradników obejrzanych na Youtube postanawia rozpocząć grę na giełdzie kryptowalut. Pierwsze sukcesy, które osiąga dzięki inwestowaniu swoich oszczędności utwierdzają go w podjętej decyzji. Aby zwiększyć skalę działań zaciąga kredyt gotówkowy w banku i inwestuje w kryptowaluty.

Niestety początkowe sukcesy kończą się utratą większości zainwestowanych pieniędzy, a w dodatku traci pracę. Nie chce zrezygnować z poziomu życia, więc przestaje spłacać raty kredytu. Postanawia ukryć swój majątek przed bankiem i podpisuje umowę darowizny ze swoją siostrą, w wyniku której staje się ona właścicielką mieszkania oraz samochodu.

Z powodu braku spłat rat kredytowych bank rozpoczyna windykację należności. Ponieważ monity telefoniczne i listowne okazują się bezskuteczne bank występuje do sądu o wydanie nakazu zapłaty, a następnie zleca egzekucję komornikowi sądowemu. Po pewnym czasie komornik informuje bank, że wartość majątku ruchomego dłużnika, który podlega zajęciu jest niewielka, na rachunkach bankowych nie ma żadnych środków, a dłużnik nie posiada nieruchomości ani żadnego źródła dochodów,

Dział windykacji banku dokonuje analizy dotychczasowej współpracy z klientem i znajduje umowę kredytu hipotecznego, który Kowalski spłacił kilka lat wcześniej. Ponieważ komornik stwierdził, że dłużnik nie ma żadnych nieruchomości dział windykacji sprawdza co się stało z nieruchomością, która była zabezpieczeniem kredytu hipotecznego, wykorzystując w tym celu Elektroniczne Księgi Wieczyste (https://ekw.ms.gov.pl).

Dział windykacji dociera do informacji, że nieruchomość należy obecnie do siostry dłużnika, a właścicielką została ona w wyniku umowy darowizny. Dział prawny banku rozpoczyna procedurę skargi pauliańskiej przeciwko siostrze Kowalskiego. Do sądu cywilnego wpływa pozew banku o uznaniu umowy darowizny nieruchomości za bezskuteczną w stosunku do banku. Są uznaje pozew za zasadny wobec czego bank może wystąpić do komornika o egzekucję należności z nieruchomości należącej obecnie do siostry Kowalskiego.

Nieruchomość zostaje sprzedana w wyniku licytacji, a uzyskana kwota pieniędzy po potrąceniu wynagrodzenia komornika oraz długu Kowalskiego wobec banku przekazana siostrze Kowalskiego.

Skarga pauliańska w skrócie

Na powyższym przykładzie widać jak działa skarga pauliańska. Aby była skuteczna muszą być spełnione następujące przesłanki:

• dłużnik dokonał czynności prawnej dotyczącej swojego majątku,
• czynność prawna uszczupliła jego majątek, przez co pokrzywdziła wierzyciela, ponieważ na jej skutek nie może on odzyskać należności,
• osoba trzecia na skutek czynności uzyskała korzyść majątkową,
• dłużnik wiedział, że działa na szkodę wierzyciela,
• osoba trzecia wiedziała lub mogła się dowiedzieć, że dłużnik działa na szkodę wierzyciela,
• jeżeli czynnością prawną była darowizna to jest nieistotne czy osoba trzecia wiedziała, że dłużnik działa na szkodę wierzyciela,
• wierzyciel musi wystąpić z pozwem przeciwko osobie trzeciej, a nie przeciwko dłużnikowi,
• od czasu wykonania czynności prawnej do złożenia pozwu upłynęło mniej niż 5 lat.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Co to jest skarga pauliańska?

Kim jest beneficjent rzeczywisty?

Beneficjent rzeczywisty jest to osoba fizyczna, która pośrednio lub bezpośrednio kontroluje spółkę prawa handlowego lub spółkę osobową. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu wprowadziła obowiązek informacyjny wobec wszystkich spółek działających w Polsce. Muszą one przesłać informacje na temat beneficjentów rzeczywistych do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych. Z tego artykułu dowiesz się jak ustalić kto jest beneficjentem rzeczywistym oraz jak go wpisać do rejestru.

Beneficjent rzeczywisty – definicja

Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu definiuje jako beneficjenta rzeczywistego każdą osobę fizyczną, która sprawuje pośrednio lub bezpośrednio kontrolę nad danym podmiotem albo w imieniu której nawiązywane są stosunki gospodarcze. Sprawowanie kontroli jest określone jako posiadanie uprawnień wynikających z okoliczności prawnych lub faktycznych, które umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na czynności podejmowane przez dany podmiot.

W przypadku spółek akcyjnych, z ograniczoną odpowiedzialnością oraz prostych akcyjnych beneficjentem rzeczywistym jest:

1. osoba fizyczna, która posiada więcej niż 25% akcji lub udziałów w spółce,
2. osoba fizyczna, która ma więcej niż 25% głosów na walnym zgromadzeniu wspólników, także jako zastawnik albo użytkownik, lub na podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu,
3. osoba fizyczna, która sprawuje kontrolę nad osobami prawnymi, które posiadają więcej niż 25% akcji lub udziałów w spółce, lub mają więcej niż 25% głosów na walnym zgromadzeniu wspólników,
4. osoba fizyczna, która sprawuje kontrolę nad spółką poprzez kontrolowanie osoby prawnej, która jest jednostką dominującą w stosunku do spółki,
5. osoba fizyczna zarządzająca spółką, jeśli nie można ustalić tożsamości osób z punktów 1-4. Taka sytuacja może nastąpić na przykład wtedy gdy jest kilku-kilkunastu udziałowców spółki i każdy z nich ma mniej niż 25% udziałów.

W przypadku spółek osobowych beneficjentami rzeczywistymi są wszyscy wspólnicy, którzy mają prawo do prowadzenia spraw spółki. W przypadku spółek jawnych są to więc wszyscy wspólnicy, w przypadku spółek komandytowych są to komplementariusze. Natomiast komandytariusze są beneficjentami rzeczywistymi tylko wtedy gdy umowa spółki komandytowej nie wyłącza wymogu uzyskania zgody komandytariuszy na podjęcie czynności przekraczających zwykły zarząd.

W przypadku trustu beneficjentami rzeczywistymi są:

• założyciel,
• powiernik,
• nadzorca, jeżeli został ustanowiony,
• beneficjenta lub beneficjentów, w których głównym interesie powstał lub działa trust,
• inne osoby kontrolujące trust

Beneficjent rzeczywisty – zgłaszanie do rejestru

Zgłosić beneficjentów rzeczywistych do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (CRBR) może tylko osoba uprawniona do reprezentowania spółki. Nie może tego zadania zlecić nikomu innemu np. sekretarce. Zgłoszenie składa się drogą elektroniczną poprzez stronę internetową https://crbr.podatki.gov.pl.

Zgłoszenie musi być potwierdzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo profilem zaufanym ePUAP. Zgłoszenie zawiera oświadczenie osoby dokonującej zgłoszenia do Rejestru o prawdziwości informacji zgłaszanych do Rejestru, pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Osoba zgłaszająca ponosi także odpowiedzialność za szkody wynikłe ze zgłoszenia nieprawdziwych danych, a także niedotrzymania ustawowych terminów.

Obowiązek zgłaszania beneficjentów rzeczywistych mają następujące podmioty:

• spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,
• proste spółki akcyjne,
• spółki akcyjne z wyjątkiem tych notowanych na GPW i New Connect,
• spółki jawne,
• spółki komandytowe,
• spółki komandytowo-akcyjne,
• spółki partnerskie.

Spółki mają obowiązek zgłoszenia beneficjentów rzeczywistych w terminie 7 dni od momentu wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego. Każda zmiana w strukturze właścicielskiej, której skutkiem jest zmiana beneficjentów rzeczywistych wymaga zgłoszenia do CRBR w terminie 7 dni.

Informacje podlegające zgłoszeniu to:

• nazwa spółki,
• forma organizacyjna,
• siedziba,
• numer w Krajowym Rejestrze Sądowym,
• NIP,
• imię i nazwisko beneficjenta rzeczywistego,
• obywatelstwo,
• państwo zamieszkania,
• PESEL lub datę urodzenia jeśli beneficjent rzeczywisty nie posiada numeru PESEL,
• informację o wielkości i charakterze udziału lub uprawnieniach przysługujących beneficjentowi rzeczywistemu.

Centralny Rejestr Beneficjentów Rzeczywistych jest jawny i każdy użytkownik internetu może go przeglądać. Aby wyszukać beneficjentów rzeczywistych danej spółki wystarczy znać jej NIP. Przeglądanie rejestru, wpisywanie danych oraz ich aktualizacja są bezpłatne.

Zgłaszanie do rejestru – nowelizacja

W nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu rozszerzono katalog podmiotów, które zobowiązane są do wpisywania beneficjentów rzeczywistych do CRBR. Te podmioty to:

• trusty, których powiernicy lub osoby zajmujące stanowiska równoważne mają miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub nawiązują stosunki gospodarcze lub nabywają nieruchomość na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w imieniu lub na rzecz trustu,
• europejskie zgrupowania interesów gospodarczych,
• spółki europejskie,
• spółdzielnie,
• spółdzielnie europejskie,
• stowarzyszenia podlegające wpisowi do KRS,
• fundacje.

Nowelizacja wchodzi w życie 31.10.2021r.

Ciekawostką jest fakt, że ustawa nie zawiera określenia beneficjentów rzeczywistych w przypadku spółdzielni, stowarzyszeń podlegających wpisowi do KRS oraz fundacji. Natomiast dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2015/849, której implementacją jest ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy określa, że w przypadku fundacji beneficjentami rzeczywistymi są osoby fizyczne pełniące stanowiska równoważne jak w przypadku trustów.

Wobec tego fundacje powinny zgłosić następujących beneficjentów rzeczywistych:

• fundatora,
• nadzorcę,
• beneficjentów fundacji,
• inne osoby sprawujące kontrolę nad fundacją.

A kogo mają zgłosić spółdzielnie i stowarzyszenia? Tego nie określa żaden akt prawny, ani polski, ani europejski.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Kim jest beneficjent rzeczywisty?

Bańka spekulacyjna

Bańka spekulacyjna jest to proces gwałtownego wzrostu ceny jakiegoś dobra. Pod wpływem informacji na temat bardzo wysokich zysków związanych ze wzrostem ceny popyt rośnie, występuje więc dodatnie sprzężenie zwrotne. Po okresie bardzo szybkiego wzrostu, następuje równie gwałtowny spadek ceny, co powoduje duże straty wśród części inwestorów. Z tego artykułu dowiesz się jaki jest mechanizm powstawania bańki spekulacyjnej oraz czy grozi nam bańka spekulacyjna na rynku nieruchomości w Polsce.

Bańka spekulacyjna – mechanizm

Bańkę spekulacyjną napędzają niedoświadczeni inwestorzy, którzy pod wpływem emocji podejmują irracjonalne decyzje. Jest kilka teorii dotyczących powstawanie baniek spekulacyjnych, a najbardziej popularną z nich jest teoria dr Jeana-Paula Rodrigue. Wyróżnia on cztery fazy bańki spekulacyjnej:

1. Faza ukryta – podczas tej fazy akcjami danej firmy zaczynają się interesować doświadczeni inwestorzy, którzy analizują jej fundamenty oraz otoczenie rynkowe i przewidują, że w niedalekiej przyszłości zyski firmy wzrosną. Inwestorzy ci zaczynają systematycznie skupować akcje firmy. Wszyscy uczestnicy rynku giełdowego mają dostęp do tych samych informacji, choć nie wszyscy inwestują w ten sam sposób. W tej fazie nabywcami akcji są inwestorzy kierujący się w swoich decyzjach analizą fundamentalną. Popyt na akcje rośnie, a co za tym idzie rośnie ich cena.
2. Faza świadoma – podczas tej fazy akcjami zaczyna się interesować znacznie szersze grono inwestorów, m.in. tych, którzy kierują się analizą techniczną. Inwestorzy, którzy wykorzystują analizę techniczną w procesie decyzyjnym, zazwyczaj całkowicie pomijają analizę fundamentalną firmy. Interesują ich tylko wykresy obrotów i cen akcji. W gronie nabywców jest także coraz większa liczba inwestorów, którzy “kupują, bo rośnie”. Często w tej fazie dochodzi także do pierwszej korekty, gdy część inwestorów realizuje zyski.
3. Faza manii – podczas tej fazy cena akcji rośnie coraz gwałtowniej, a w mediach pojawiają się artykuły na temat szybkiego wzrostu ceny akcji. Informacje w mediach powodują dodatkowy wzrost zainteresowania akcjami firmy, a co za tym idzie dodatkowy wzrost ceny. Nabywcami akcji są inwestorzy, którzy “kupują, bo rośnie” oraz całkowici laicy, którzy założyli konto w biurze maklerskim tylko po to, by kupić akcje tej firmy. Jednocześnie inwestorzy kierujący się analizą fundamentalną sukcesywnie wyprzedają swoje akcje. Specjaliści od analizy technicznej czekają na sygnał sprzedaży.
4. Faza krachu – do tej fazy dochodzi w momencie, gdy wszyscy kierujący się zasadą “kupuję, bo rośnie” kupili już akcje, a specjaliści od analizy technicznej zaczęli je w szybkim tempie sprzedawać. Nie ma dopływu inwestorów-laików, a w mediach pojawiają się pierwsze wypowiedzi ekspertów, że akcje są całkowicie przewartościowane. Jest więc duża podaż i mały popyt, co powoduje szybki spadek ceny. Algorytmy “stop loss” pogłębiają wyprzedaż, która ma znamiona paniki. Inwestorzy, którzy kupili akcje po maksymalnej cenie tracą znaczną część swojego kapitału, czasami nawet większość.

Współczesny rynek kapitałowy to wymarzone środowisko dla powstawania baniek spekulacyjnych. W dzisiejszych czasach można bardzo szybko założyć konto w biurze maklerskim, złożenie zlecenia przez internet czy aplikację mobilną trwa sekundy, a sieci społecznościowe i media elektroniczne umożliwiają bardzo szybkie rozprzestrzenianie się informacji, także tych o niesamowicie dużych i szybkich zyskach z inwestycji w akcje firmy X. Nie znaczy to jednak, że bańki spekulacyjne to wynalazek teraźniejszości. Powstawały one także w dawnych czasach i osiągały gigantyczne rozmiary.

Bańki spekulacyjne – przykłady

Tulipanomania w Holandii – bańka spekulacyjna na rynku cebulek tulipanów. Tulipany zostały sprowadzone do Holandii z Turcji i w krótkim czasie zyskały ogromną popularność. Niektóre z nich zostały zaatakowane przez wirusa, który powodował nietypowy kształt i kolor kwiatów. Cecha ta była przekazywana tylko podczas rozmnażania przez cebulki kwiatowe, zanikała podczas wysiewania nasion. Nietypowe odmiany stały się oznaką luksusu, a ich cena zaczęła szybko rosnąć.

Wzrost cen cebulek spowodował pojawienie się nowego popytu na rynku – inwestorów, którzy kupowali cebulki w cenach spekulacyjnych. To spowodowało wywindowanie cen do wysokości nie mającej żadnego uzasadnienia. Jedna cebulka tulipana odmiany Viceroy kosztowała w 1637 r. od 3000 do 4200 guldenów, a roczne wynagrodzenie rzemieślnika wynosiło wtedy 300 guldenów. W końcu bańka pękła, a ceny cebulek spadły o 99,999%.

Kompania Mississipi we Francji – kompania miała monopol na handel z francuską kolonią w Ameryce Północnej, a po przejęciu konkurencyjnych kompanii posiadała monopol na handel na wszystkich morzach. Dyrektorem kompanii był szkocki ekonomista John Law, który jednocześnie był założycielem i szefem Banku Królewskiego oraz ministrem finansów. Tak wysoka pozycja dyrektora banku i sprawnie przeprowadzony marketing sprawiły, że cena akcji kompanii gwałtownie wzrosła z 500 liwrów za akcję w 1719 r. do 15 000 liwrów za akcję latem 1720 r.

Niestety zyski kompanii okazały się dużo niższe niż Law przewidywał. Cena akcji zaczęła gwałtownie spadać i w ciągu pół roku spadła o 97%. Bańka spekulacyjna spowodowała znaczne wzbogacenie się inwestorów, którzy kupili akcje odpowiednio wcześnie i bankructwo tysięcy ludzi, którzy zainwestowali za późno.

Kompania Mórz Południowych w Anglii – kompania miała monopol na handel niewolnikami w Ameryce Południowej, a w 1720 r. Parlament Anglii zaakceptował plan refinansowania długu państwowego przez kompanię. W tym samym czasie gubernatorem kompanii został król Anglii Jerzy I, a inwestorami zostały różne znane osobistości. To wszystko spowodowało gwałtowny wzrost ceny akcji, ze 100 do 1000 funtów. Po osiągnięciu tej ceny kurs zaczął spadać równie szybko i spadł poniżej 100 funtów.

Bańka spekulacyjna na rynku nieruchomości w USA – w 2001 r. aby przeciwdziałać recesji Rezerwa Federalna obniżyła stopę procentową do 1.75%. Jednocześnie prezydent Bush wprowadził program pomocowy dla mniejszości etnicznych w zakupie własnej nieruchomości. Dodatkowy popyt spowodował wzrost cen. W 2003 r. Rezerwa Federalna obniżyła stopę procentową do 1%, a program dopłat do kredytów hipotecznych przez rządowe organizacje został rozszerzony.

Ceny nieruchomości zaczęły rosnąć jeszcze bardziej, co spowodowało napływ klientów kupujących nieruchomości w celach inwestycyjnych. W niektórych stanach nieruchomości rosły w tempie ponad 25% rocznie. Jednocześnie banki zaczęły udzielać kredytów hipotecznych ludziom, którzy nie mieli zdolności kredytowej i emitować obligacje zabezpieczone tymi kredytami. W tym samy czasie znacząco wzrosła inflacja; aby jej przeciwdziałać Rezerwa Federalna zaczęła podnosić stopę procentową, z 1% do 6,25%.

Wyższa stopa procentowa spowodowała ograniczenie akcji kredytowej i odpływ kapitału z rynku nieruchomości. Spowodowało to gwałtowny jak na rynek nieruchomości spadek cen. Ludzie, którzy wzięli kredyty ze zmienną stopą procentową nagle dowiedzieli się, że muszą płacić dużo wyższą ratę, a ich nieruchomość jest warta mniej niż pozostały kredyt do spłaty. Efektem było zaprzestanie spłacania kredytów i bankructwo banku Lehman Brothers zaangażowanego w obligacje zabezpieczone kredytami mieszkaniowymi subprime. Rozpoczął się ogólnoświatowy kryzys finansowy.

Należy zauważyć, że bańka na rynku nieruchomości została spowodowana przez politykę Rezerwy Federalnej oraz rządowy program pomocy uzyskiwania kredytów hipotecznych ludziom, którzy bez tej pomocy nie mogliby ich dostać, bo nie mieli zdolności kredytowej. Kiedy stopa procentowa wzrosła ci ludzie nie byli w stanie spłacać kredytu, a kapitał inwestycyjny przeniósł się na inne rynki.

Bańka spekulacyjna na rynku nieruchomości w Polsce 2021

Niektórzy eksperci, szczególnie ci związani z deweloperami lub NBP, twierdzą, gwałtowny wzrost cen na rynku nieruchomości w Polsce to nie jest żadna bańka tylko naturalny proces spowodowany wyższymi zarobkami Polaków. Natomiast ja twierdzę, że jest inaczej. Ceny nieruchomości rosną dużo szybciej niż płace, a ceny wynajmu nie tylko się zatrzymały ale nawet spadły.

W dodatku coraz większy odsetek mieszkań jest kupowany w celach inwestycyjnych, a nie mieszkaniowych. Czym to jest spowodowane? Polityką bardzo niskich stóp procentowych prowadzoną przez Radę Polityki Pieniężnej. Inflacja wynosi obecnie 5%, stopa referencyjna 0,1%, a więc realnie jest ujemna. Tak niska stopa procentowa oraz skupowanie obligacji skarbu państwa przez NBP, skutkuje bardzo niskim oprocentowaniem zarówno lokat, jak i obligacji.

Obligacje skarbowe nie gwarantują obecnie ochrony kapitału tylko stratę – to samo dotyczy lokat bankowych. Dlatego też posiadacze kapitału szykują alternatywnych form inwestycji, a jedną z nich są nieruchomości. Dodatkowy popyt powoduje wzrost cen oraz napływ kolejnych inwestorów. W pewnym momencie Rada Polityki Pieniężnej będzie jednak musiała podnieść stopy procentowe, ponieważ inflacja znacząco odbiega od przyjętych założeń.

Wzrost stopy referencyjnej spowoduje wzrost kosztów kredytu co uniemożliwi części klientom zaciągnięcie kredytu hipotecznego, gdyż nie będą mieli zdolności kredytowej. Z kolei inwestorzy, którzy zakupili nieruchomości będą chcieli wycofać się z inwestycji. Wzrost podaży oraz niższy popyt spowoduje gwałtowny spadek cen nieruchomości.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Bańka spekulacyjna

Fundusze private equity

Fundusze private equity są to instytucje finansowe, które inwestują w spółki nienotowane na giełdzie papierów wartościowych. Działalność funduszy private equity opiera się na zakupie części lub całości przedsiębiorstwa, które działa od pewnego czasu na rynku, a następnie odsprzedaż udziałów po kilku latach. Z tego artykułu dowiesz się jak działają fundusze private equity na świecie oraz w Polsce.

Anioły biznesu inwestują w przedsiębiorstwa, które dopiero zaczynają działalność i często nie mają opracowanego produktu. Fundusze venture capital udzielają wsparcia firmom, które wprowadziły swój produkt na rynek i osiągają przychody z tytułu jego sprzedaży ale są na wczesnym etapie rozwoju. Natomiast w obszarze zainteresowań funduszy private equity są stabilne firmy, które mają sprawdzony model biznesowy przynoszący stabilne zyski i potrzebują dodatkowych środków na dalszą ekspansję, a także przedsiębiorstwa wymagające restrukturyzacji.

Jak działają fundusze private equity

Fundusze private equity działają najcześciej na zasadzie limited partnership. Założyciele funduszu – General Partners – odpowiadają za całość działań operacyjnych, takich jak znalezienie przedsiębiorstwa, przeprowadzenie transakcji zakupu udziałów, nadzór nad inwestycją oraz przygotowanie i realizacja strategii wyjścia z inwestycji.

Limited Partners to inwestorzy, którzy są dostarczycielami kapitału potrzebnego do działania funduszu. Nie mają oni bezpośredniego wpływu na bieżące działanie funduszu. Limited Partners nie dokonują pełnych wpłat kapitału na początku działania funduszu, a jedynie deklarują wysokość możliwych inwestycji. Wpłaty są dokonywane na wezwanie (capital calls) gdy zarządzający funduszem zamierzają dokonać zakupu przedsiębiorstwa. Inwestorami są fundusze emerytalne, firmy ubezpieczeniowe, banki oraz inwestorzy prywatni.

Podział zysków między General Partners i Limited Partners

Zyski osiągnięte przez fundusz private equity są dzielone między General Partners oraz Limited Partners. Oprócz udziału w zyskach wynagrodzenie General Partners obejmuje również opłatę za zarządzanie funduszem. Opłata za zarządzanie wynosi zazwyczaj od 1% do 2% rocznie od wartości kapitału zadeklarowanego przez inwestorów, a nie faktycznie wykorzystanego.

Wiele funduszy ma określoną minimalną stopę zwrotu z kapitału (hurdle rate), która przypada Limited Partners. Zazwyczaj wynosi ona 8%. Podział zysków wygląda więc następująco:

• od zysku funduszu zostaje odjęta opłata za zarządzanie i przekazana General Partners,
• od pozostałej kwoty zostaje odjęta gwarantowana kwota zysku obliczona jako iloczyn minimalnej stopy zwrotu oraz zainwestowanego kapitału i przekazana Limited Partners,
• pozostała kwota zostaje podzielona między General Partners i Limited Partners według proporcji ustalonych w umowie.

Strategie inwestycyjne funduszy private equity

Najpowszechniejsze strategie inwestycyjne funduszy private equity to zakup przedsiębiorstwa w celu jego restrukturyzacji oraz finansowanie wzrostu.

Jeżeli zakupiona firma ma przejść restrukturyzację to fundusz kupuje pakiet większościowy i zmienia zarząd. W ramach restrukturyzacji dochodzi do usprawnienia procedur i cięcia kosztów. Często likwidowane są niepotrzebne etaty, co zazwyczaj powoduje niezadowolenie wśród pracowników firmy.

Jeśli restrukturyzacja zakończy się sukcesem i zyski przedsiębiorstwa wzrosną to fundusz private equity przygotowuje operację wyjścia z inwestycji. Czasami wiąże się to z wprowadzeniem firmy na giełdę, lecz najczęściej udziały są sprzedawane na rynku pozagiełdowym.

Natomiast inwestycja funduszy w firmy znajdujące się w fazie wzrostu i poszukujące dodatkowego kapitału, by sfinansować dalszą ekspansję, wygląda trochę inaczej. Fundusz obejmuje mniejszościowy pakiet udziałów i nie przejmuje zarządzania spółką, tylko nadzoruje jej działania poprzez swoich przedstawicieli w radzie nadzorczej. Strategia wyjścia polega zazwyczaj na odsprzedaży udziałów innym inwestorom na rynku pozagiełdowym.

Największe fundusze private equity

Największe fundusze private equity pod względem kapitału zebranego w ciągu ostatnich 5 lat to:

1. The Blackstone Group z siedzibą w Nowym Jorku, ponad 82 mld dolarów
2. The Carlyle Group z siedzibą w Waszyngtonie, ponad 63 mld dolarów
3. KKR & Co. z siedzibą w Nowym Jorku, ponad 47 mld dolarów
4. CVC Capital Partners, z siedzibą w Luksemburgu, ponad 47 mld dolarów
5. Warburg Pincus, z siedzibą w Nowym Jorku, ponad 36 mld dolarów
6. Bain Capital, z siedzibą w Bostonie, ponad 35 mld dolarów
7. EQT Partners, z siedzibą w Sztokholmie, ponad 30 mld dolarów
8. Thoma Bravo, z siedzibą w Chicago, ponad 29 mld dolarów
9. Apollo Global Management, z siedzibą w Nowym Jorku, ponad 29 mld dolarów
10. Neuberger Berman, z siedzibą w Nowym Jorku, ponad 28 mld dolarów.

Fundusze private equity w Polsce

Najbardziej znanym funduszem private equity działającym w Polsce jest Enterprise Investors. W ciągu 30 lat działalności fundusz zainwestował w 147 spółek łączną kwotę 2 mld euro, a przychody brutto wyniosły 4,2 mld euro. Fundusz inwestuje w spółki średniej wielkości, a limity inwestycyjne funduszu wynoszą minimum 20 mln euro, maksimum 70 mld euro. Siedzibą funduszu jest Warszawa.

Fundusz Innova Capital działa od 27 lat. W tym czasie zrealizował 112 inwestycji, na łączną kwotę niemal 1 mld euro. Fundusz inwestuje w przedsiębiorstwa średniej wielkości, które mają siedzibę w Polsce i innych krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Siedzibą funduszu jest Warszawa.

Polskie Stowarzyszenie Inwestorów Kapitałowych (PSIK) zrzesza fundusze private equity, mezzanine oraz venture capital aktywne w Polsce. Celem stowarzyszenia jest ułatwianie kontaktów oraz upowszechnianie wiedzy na temat polskiego rynku private equity/venture capital.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Fundusze private equity

Finansowanie mezzanine

Finansowanie mezzanine stanowi element pośredni między finansowaniem dłużnym, a finansowaniem kapitałowym. Finansowanie dłużne to na przykład zaciągnięcie przez firmę kredytu lub pożyczki, finansowanie kapitałowe to emisja akcji. Finansowanie hybrydowe mezzanine posiada w swojej konstrukcji zarówno elementy kapitałowe jak i dłużne. Z tego artykułu dowiesz się jak działa finansowanie hybrydowe i które fundusze w Polsce organizują takie finansowanie.

Jak działa finansowanie mezzanine

Zewnętrzne finansowanie umożliwia szybszy rozwój firmy na każdym etapie działalności. Zarówno wprowadzenie pierwszego produktu na rynek, jak i późniejsza ekspansja są dużo prostsze, gdy przedsiębiorstwo może skorzystać z dodatkowych środków, poza oszczędnościami właścicieli i reinwestowanym zyskiem. Finansowanie zewnętrzne można podzielić na kapitałowe i dłużne.

Finansowanie kapitałowe polega na tym, że środki finansowe powiększają kapitał przedsiębiorstwa, a podmiot, który udzielił finansowanie staje się współudziałowcem firmy. Przykłady finansowania kapitałowego to:

• finansowanie przez anioła biznesu,
• inwestycja funduszu venture capital,
• inwestycja funduszu private equity,
• emisja akcji.

Finansowanie dłużne polega na tym, że środki finansowe powiększają zadłużenie przedsiębiorstwa i w wyznaczonym czasie muszą być zwrócone wierzycielowi. Przykłady finansowania dłużnego to:

• kredyt bankowy dla firm,
• pożyczka pozabankowa dla firm,
• emisja obligacji korporacyjnych,
• faktoring,
• leasing.

Finansowanie hybrydowe mezzanine łączy w sobie elementy finansowania kapitałowego oraz dłużnego. Nazwa mezzanine pochodzi z języka francuskiego i oznacza półpiętro. Pierwszy przypadek tego typu finansowania miał miejsce w USA, gdy jeden z inwestorów – Michael Milken – wyemitował obligacje podporządkowane, aby przejąć przedsiębiorstwo. Dało to początek wykorzystywania długu nieubezpieczonego do finansowania różnych przedsięwzięć, gdyż jego zastosowanie okazało się być tańsze niż użycie kapitałów własnych.

W latach osiemdziesiątych finansowanie mezzanine rozwijało się w USA bardzo dynamicznie i znalazło naśladowców w Europie Zachodniej, a potem na całym świecie. W Polsce pierwsze fundusze rozpoczęły swoją działalność po 2000 r.

Podstawowe formy stosowane w większości finansowania hybrydowego to obligacje podporządkowane z warrantami, obligacje zamienne na akcje i akcje uprzywilejowane.

Finansowanie mezzanine jest droższe niż kredyt bankowy, ponieważ wiąże się z większym ryzykiem – jest nieubezpieczone, a fundusze mezzanine nie mają obowiązku badać zdolności kredytowej wnioskującego. W przypadku niewypłacalności dłużnika fundusze są na samym końcu listy wierzycieli – po pracownikach, urzędzie skarbowym oraz bankach. Dlatego też fundusze wymagają premii za ryzyko czyli wyższych stóp zwrotu niż banki.

Na zyski funduszu mezzanine składają się:

• odsetki okresowe płatne gotówkowo,
• odsetki okresowe typu PIK (payment in kind), są to odsetki okresowe, które nie są płatne w gotówce, lecz w nowych papierach wartościowych,
• współwłasność firmy – warranty umożliwiają funduszowi zakup akcji firmy, a obligacje zamienne zamianę długu na akcje.

Finansowanie mezzanine jest przeznaczone dla firm, które działają od pewnego czasu na rynku, nie są notowane na giełdzie i osiągają dobre wyniki finansowe. W związku z planowaną inwestycją potrzebują dodatkowych środków finansowych, natomiast nie mogą zaciągnąć kredytu bankowego. Powodem takiej sytuacji może być na przykład zła historia kredytowa firmy, istniejące zobowiązania finansowe albo brak zdolności kredytowej.

Kredyty bankowe wymagają comiesięcznej spłaty raty odsetkowej oraz kapitałowej. Łączna rata może być na tyle wysoka, że firma nie będzie w stanie jej zapłacić z dotychczasowych wpływów, wobec czego kredyt nie zostanie udzielony. Natomiast w przypadku finansowania mezzanine firma musi spłacać jedynie ratę odsetkową, a całość kapitału jest spłacana na końcu obowiązywania umowy (w przypadku obligacji zamiennych na akcje fundusz może zostać udziałowcem firmy poprzez zamianę długu na akcje).

Dlatego też finansowanie mezzanine może być wykorzystane do rozpoczęcia dużych inwestycji, które podniosą potencjał produkcyjny firmy, a które nie mogłyby być sfinansowane kredytem. Okres finansowania hybrydowego wynosi zazwyczaj od 5 do 7 lat. Jest to wystarczający czas, żeby inwestycja zaczęła przynosić zyski, dzięki którym firma będzie mogła spłacić pożyczony kapitał.

Finansowanie mezzanine jest także często wykorzystywane do przejęć innych firm, restrukturyzacji firmy, finansowania budowy nieruchomości oraz do wykupu menedżerskiego.

Fundusze mezzanine w Polsce

Mezzanine Management – fundusz działający od 2003 r. w Europie Środkowo-Wschodniej. Główne biuro funduszu znajduje się w Wiedniu, a biura regionalne w Warszawie, Budapeszcie i Bukareszcie. Najbardziej znane inwestycje funduszu to Lux-Med, Solaris Bus and Coach i Dominium.

Noble Fund Mezzanine FIZAN – fundusz inwestycyjny zamknięty stworzony przez Noble Funds TFI S.A. w 2016 r. Najbardziej znane inwestycje funduszu to Ferrum oraz wykup menedżerski Krosno Glass sfinansowany przez fundusz.

Polski Fundusz Rozwoju – spółka akcyjna należąca do Skarbu Państwa, która oferuje różne formy finansowania przedsiębiorstw, w tym finansowanie hybrydowe. Kontakt jest możliwy poprzez stronę internetową pfr.pl albo drogą telefoniczną 800 800 120 lub 22 703 43 00 (od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-17.00).

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Finansowanie mezzanine

Anioły biznesu

Anioły biznesu to inwestorzy prywatni, którzy udzielają firmom wsparcia na najwcześniejszym etapie rozwoju, jeszcze przed wprowadzeniem produktu na rynek. W zamian za wsparcie kapitałowe anioły biznesu obejmują udziały w powstającym przedsiębiorstwie. Anioły biznesu wspierają firmy także swoim doświadczeniem oraz kontaktami biznesowymi. W ciągu ostatnich 50 lat ta forma inwestowania w nowe przedsięwzięcia stała się popularna. Z tego artykułu dowiesz się jak działają anioły biznesu i gdzie można znaleźć takiego inwestora w Polsce.

Anioły biznesu – kim są

W przeciwieństwie do funduszy venture capital, które działają w formie spółki akcyjnej lub z ograniczoną odpowiedzialnością i korzystają z kapitału zebranego od wielu inwestorów, anioły biznesu to osoby prywatne, które wykorzystują swój własny kapitał. Zazwyczaj są to ludzie, którzy przez wiele lat prowadzili działalność biznesową i mają na koncie wiele sukcesów.

Zamiast inwestować swój kapitał w akcje czy nieruchomości, wolą szukać nowych interesujących przedsięwzięć, które w przyszłości zdobędą znaczącą pozycję na rynku. Anioły biznesu posiadają nie tylko znaczny kapitał ale także wiedzę i doświadczenie z zakresu zarządzania firmą, wprowadzania produktu na rynek oraz pozyskiwania najlepszych pracowników.

Tego typu wsparcie jest bardzo cenne dla każdej nowej firmy i umożliwia bardzo szybki wzrost. Finansowanie przez anioły biznesu umożliwiło gwałtowny rozwój spółek technologicznych z amerykańskiej Doliny Krzemowej. Z tej formy wsparcia korzystały na najwcześniejszym etapie swojego rozwoju takie korporacje jak Amazon, Apple, Google, Cisco czy Dell. Sukcesy kolejnych firm, a co za tym idzie gigantyczne zyski inwestorów, spowodowały rosnące zainteresowanie taką formą inwestycji.

Aby ułatwić nawiązywanie kontaktów między startującymi firmami, a aniołami biznesu powstały sieci aniołów biznesu (angel networks). Organizacje te zrzeszają inwestorów i umożliwiają początkującym firmom znalezienie anioła biznesu, który wesprze przedsiębiorstwo. Prowadzą one także wstępną selekcję projektów, dzięki czemu do inwestorów trafiają tylko najlepsze z nich.

Część z sieci działa non-profit, natomiast część z nich pobiera opłaty za przyjęcie projektu lub za sukces w znalezieniu inwestora. Największą siecią jest Angels Den, która zrzesza ponad 4500 aniołów biznesu i działa również w Polsce.

Anioły biznesu w Polsce

Pierwsza sieć aniołów biznesu w Polsce powstała w 2003r. Tą siecią jest Business Angels Club (PolBAN). W tym momencie w Polsce funkcjonuje 18 sieci aniołów biznesu. Są to:

1. Business Angels Club (PolBAN)
2. Lewiatan Business Angels
3. Śląska Sieć Aniołów Biznesu Silban
4. Regionalna Sieć Inwestorów i Inwestycji Kapitałowych RESIK
5. Sieć Inwestorów Prywatnych SATUS
6. Sieć Aniołów Biznesu Amber
7. Wschodnia Sieć Aniołów Biznesu
8. Ponadregionalna Sieć Aniołów Biznesu – Innowacja
9. Secus Wsparcie Biznesu
10. Sieć Aniołów Biznesu Symultana.org
11. Gildia Aniołów Biznesu
12. Kobieca Sieć Aniołów Biznesu
13. Platinum Investors
14. Technology Investors Business Angels
15. Smart Business Angels
16. Black Swan Fund
17. Społecznościowa Sieć Aniołów Biznesu – Crowdangels.pl
18. Fast Business Angels

Aby skontaktować się z wybraną organizacją wystarczy wypełnić formularz na jej stronie internetowej. Znalezienie inwestora dla projektu z dużym potencjałem wzrostu nie jest więc trudne.

Wady i zalety

Finansowanie projektu przez anioła biznesu wypełnia istotną lukę na rynku. W pierwszym etapie rozwoju każda firma jest finansowana ze środków założycieli, ich przyjaciół i rodzin. Gdy firma ma już produkt i wprowadziła go na rynek, może szukać wsparcia ze strony funduszy venture capital. Dopiero gdy sprzedaż produktu przynosi regularne wpływy możliwe jest finansowanie poprzez kredyt bankowy.

Anioły biznesu zapewniają firmie wsparcie w czasie, gdy produkt jeszcze nie trafił na rynek lub jego sprzedaż nie pokrywa kosztów prowadzenia działalności – co uniemożliwia finansowanie przez fundusze venture capital – natomiast fundusze własne założycieli już się skończyły. Dlatego też wiele firm musiałoby zakończyć działalność, gdyby nie wsparcie ze strony anioła biznesu.

Kolejną bardzo istotną zaletą wsparcia ze strony anioła biznesu są jego doświadczenie oraz kontakty. Aniołami biznesu zostają ludzie, którzy byli właścicielami firm albo zarządzali firmami i odnosili na tym polu sukcesy. Mają oni bardzo dużą wiedzę na temat prowadzenia działalności gospodarczej i potrafią ustrzec wspólników przed popełnianiem różnych błędów – jako współudziałowcy są zainteresowani sukcesem firmy. Poza tym posiadają bardzo cenne kontakty w otoczeniu biznesowym, dzięki czemu firma może przeskoczyć wiele barier.

Oczywiście jak każde rozwiązanie także finansowanie przez anioła biznesu posiada pewne wady. Największą z nich jest konieczność podzielenia się władzą w firmie. Myślę, że dla wielu ludzi będzie to bariera nie do przejścia. W końcu zakładali firmę po to, by być niezależnym od nikogo i nagle stają przed perspektywą wprowadzenia do zarządu osoby, która będzie patrzeć im na ręce i proponować własne rozwiązania.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Anioły biznesu

Fundusze venture capital

Fundusze venture capital to wyspecjalizowane instytucje finansowe, które inwestują w firmy na wczesnym etapie ich rozwoju. Oprócz kapitału fundusze venture capital udzielają firmom wsparcia z zakresu zarządzania i marketingu. Celem funduszy venture capital jest zwiększenie wartości firmy, a następnie sprzedaż udziałów. Z tego artykułu dowiesz się jak działają te fundusze na terenie Polski.

Jak działają fundusze venture capital?

Inwestycja funduszu venture capital polega na udzieleniu wsparcia finansowego firmie na wczesnym etapie rozwoju, w zamian za udziały lub akcje. Fundusz staje się od tego momentu współwłaścicielem firmy, a przedstawiciel funduszu wchodzi do zarządu lub rady nadzorczej. Dzięki temu fundusz ma kontrolę nad wydatkami oraz możliwość monitorowania bieżącej sytuacji firmy.

Fundusze venture capital inwestują w firmy, które wprowadziły już swój produkt na rynek, osiągają z tytułu jego sprzedaży przychody pozwalające na działalność firmy i potrzebują kapitału aby zwiększyć skalę działalności. Finansowanie kredytem jest często niemożliwe dla takich firm, z powodu braku zdolności kredytowej. Poza tym koszt związany ze spłatą comiesięcznej raty kredytu obciążałby wynik finansowy firmy i uniemożliwiał osiągnięcie zysków.

Rozwiązaniem dla firmy w takiej sytuacji jest znalezienie zewnętrznego inwestora, który w zamian za udziały w przyszłych zyskach zapewni kapitał. Takim inwestorem są między innymi fundusze venture capital.

Inwestowanie na wczesnym etapie rozwoju firmy wiąże się z dużym ryzykiem. Aby minimalizować to ryzyku fundusze venture capital oferują także doradztwo z zakresu marketingu i zarządzania. Przedstawiciel funduszu, który wchodzi do zarządu, zazwyczaj dysponuje dużo większym doświadczeniem w prowadzeniu biznesu niż założyciele firmy. Dzięki fachowym wskazówkom zarząd firmy może uniknąć wielu błędów, typowych dla osób stawiających pierwsze kroki w biznesie.

Inwestycja funduszy venture capital trwa zazwyczaj od 3 do 7 lat. W tym czasie firma powinna osiągnąć taki poziom rozwoju aby mogła wejść na rynek kapitałowy – Giełdę Papierów Wartościowych lub New Connect – co umożliwia sprzedaż akcji. Alternatywą jest również sprzedaż udziałów na rynku pozagiełdowym – innym funduszom lub inwestorowi branżowemu.

Oczywiście nie wszystkie inwestycje kończą się sukcesem. Czasami rynek boleśnie weryfikuje założenia i dochodzi do likwidacji firmy oraz straty przez fundusz zainwestowanego kapitału.

Fundusze venture capital w Polsce

Pierwsze fundusze weszły do Polski na początku lat 90-tych. Ich misją było rozwijanie sektora prywatnego gdyż większość gospodarki stanowiły przedsiębiorstwa państwowe. Jako pierwszy zaczął działać Polsko-Amerykański Fundusz Przedsiębiorczości, następne były Invesco oraz Duński Fundusz dla Europy Centralnej i Wschodniej. Wraz ze wzrostem polskiej gospodarki do Polski wchodziło coraz więcej funduszy. Powstały też pierwsze polskie fundusze venture capital.

Obecnie w Polsce działa 130 funduszy venture capital, które zarządzają aktywami o wartości ponad 10 mld zł. Większość z nich wykorzystuje przy tym środki pochodzące z Unii Europejskiej albo budżetu państwa. W Polsce są obecnie cztery państwowe podmioty, które wspierają finansowo fundusze venture capital:

1. Krajowy Fundusz Kapitałowy został utworzony w 2005 r. Działanie Krajowego Funduszu Kapitałowego polega na finansowaniu funduszy VC, które z kolei inwestują w małe i średnie przedsiębiorstwa. Według danych Startup Polska środki z KFK pomogły sfinansować ponad 1/3 polskich startupów
2. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości została powołana w 2000 r. na drodze ustawowej. Wykorzystuje środki z budżetu państwa oraz funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. 1/4 startupów została sfinansowana z kapitału pochodzącego z Polskiej Agencji rozwoju Przedsiębiorczości.
3. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju działa jako agencja Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Uczestniczy w finansowaniu projektów, które łączą świat nauki i biznesu. Środki z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju posłużyły do sfinansowania 10% startupów.
4. Polski Fundusz Rozwoju to państwowa spółka akcyjna, utworzona w 2016 r. Poprzez spółkę-córkę PFR Ventures Polski Fundusz Rozwoju udziela finansowania funduszom venture capital, które inwestują w sektor małych i średnich przedsiębiorstw.

Podstawy prawne działania funduszy VC

Do 2016 r. fundusze działały na podstawie Kodeksu Handlowego i nie musiały spełniać dodatkowych wymogów. Mogły działać zarówno jako spółka akcyjna, jak również spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W 2016 r. Polska przyjęła dyrektywę 2011/61/EU Unii Europejskiej czyli Alternative Investment Fund Managers Directive 2011, która zawiera szereg regulacji.

Od tej pory fundusze venture capital nie mogą działać w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością tylko w formie funduszu inwestycyjnego zamkniętego lub alternatywnej spółki inwestycyjnej. Zarówno fundusze inwestycyjne zamknięte jak alternatywne spółki inwestycyjne znajdują się pod nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Fundusze venture capital

Co to jest crowdfunding?

Crowdfunding czyli finansowanie społecznościowe to alternatywny sposób finansowania inwestycji. Źródłem kapitału nie są banki ani inne instytucje finansowe tylko społeczność drobnych inwestorów, skrzykniętych za pośrednictwem internetu. Poprzez crowdfunding może być finansowane każde przedsięwzięcie, także znajdujące się dopiero na etapie koncepcji. Z tego artykułu dowiesz się jak działa crowdfunding i jakie są jego rodzaje.

Crowdfunding – historia

Pierwszym przykładem crowdfundingu była trasa koncertowa zespołu Marillion w USA. Fani zespołu zebrali 60 tysięcy dolarów w ramach internetowej zbiórki, dzięki czemu trasa doszła do skutku. Później zespół wydał także dwie płyty finansując je poprzez zbiórki w internecie.

Przez kolejnych kilka lat finansowanie społecznościowe dotyczyło projektów z dziedziny szeroko rozumianej kultury. W ten sposób finansowano wydawanie książek i kręcenie filmów. Pierwszym serwisem internetowym, którego model biznesowy polegał na organizowaniu crowdfundingu był ArtistShare. Sukces portalu spowodował powstanie innych platform, takich jak Kiva, IndieGoGo, Kickstarter, GoFundMe, Microventures i YouCaring.

Crowdfunding – jak to działa

W procesie finansowania społecznościowego biorą udział trzy podmioty. Pierwszym z nich jest platforma crowfundingowa. Jest to serwis internetowy, który umożliwia firmom oraz osobom prywatnym zamieszczanie ogłoszeń o zbiórce pieniędzy na konkretny cel. Każda z platform ma swój własny regulamin i nie przyjmuje wszystkich ogłoszeń ale wybranego typu. Niektóre platformy skupiają się na projektach artystycznych, inne charytatywnych, jeszcze inne na biznesowych.

Drugi podmiot to firma lub osoba prywatna, która jest pomysłodawcą oraz beneficjentem zbiórki. Trzeci podmiot to społeczność inwestorów, którzy finansują przedsięwzięcie. Inwestorem może zostać każdy ponieważ kwoty udzielanego wsparcia przez jedną osobę nie są duże.

Typy crowdfundingu

Są trzy typy crowdfundingu, które różnią się korzyściami uzyskiwanymi przez inwestorów. Pierwszy z nich polega na tym, że korzyścią dla inwestorów jest produkt, który zostanie stworzony dzięki finansowaniu społecznościowemu. Produktem tym może być na przykład książka, film, program komputerowy albo dowolna rzecz. Każdy uczestnik finansowania społecznościowego otrzyma np. książkę z dedykacją autora albo DVD z filmem. Zaangażowanie inwestorów spowodowane jest więc zainteresowaniami albo sympatią do twórcy.

Drugi typ crowdfundingu jest oparty na udziałach w finansowanym przedsięwzięciu i jest coraz bardziej popularny do finansowania start-upów. Każdy uczestnik finansowania społecznościowego otrzymuje udziały lub akcje spółki tworzącej dany projekt. Udziały te mogą być przedmiotem obrotu pozagiełdowego; firmy z reguły też informują o wypłacaniu w przyszłości dywidendy oraz planach wejścia na giełdę.

Crowdfunding udziałowy wypełnia lukę na rynku finansowym, ponieważ umożliwia finansowanie innowacyjnych projektów na wczesnym etapie działalności firmy. Nowe firmy, które planują wprowadzenie na rynek innowacyjnego produktu lub usługi, są odcięte od finansowania poprzez rynek kapitałowy lub emisję obligacji. Finansowanie poprzez kredyt jest często również niemożliwe z powodu braku zdolności kredytowej. Rozwiązaniem tego problemu jest finansowanie społecznościowe.

Zaangażowanie inwestorów w przypadku crowdfundingu udziałowego jest spowodowane chęcią zysku. Inwestorzy liczą, że spółka w przyszłości będzie przynosić zyski, a wartość udziałów lub kurs jej akcji znacząco wzrośnie. Tak jak każda inna forma inwestowania udział w projektach finansowania społecznościowego wiąże się z ryzykiem straty kapitału. Zazwyczaj inwestorzy muszą także czekać kilka lat, aż wyjście z inwestycji będzie możliwe.

Trzeci typ crowdfundingu to zbiórki charytatywne. Są one bardzo popularne w Polsce, ponieważ polska służba zdrowia jest niedoinwestowana i wiele operacji może być wykonane jedynie za granicą. Koszty takich operacji są zazwyczaj ogromne i przekraczają możliwości nawet bogatych ludzi. Rozwiązaniem są zbiórki charytatywne na sfinansowanie operacji. Najbardziej popularny portal organizujący tego typu zbiórki to siepomaga.pl. Zaangażowanie inwestorów spowodowane jest chęcią niesienia pomocy innym ludziom

Przykłady projektów finansowanych przez crowdfunding

Star Citizen – gra tworzona przez Cloud Imperium Games, symulator lotów kosmicznych. Projekt finansowania społecznego został uruchomiony na platformie Kickstarter w 2012 r. Do zakończenia zbiórki na platformie twórcy gry zebrali ponad 6 mln dolarów i kontynuowali zbiórkę na stronie internetowej gry. Do dzisiaj zebrali ponad 300 mln dolarów, a gra nie została oficjalnie wydana i grać w nią mogą tylko uczestnicy crowdfundingu.

Peeble Time – smartwatch stworzony przez firmę Peeble Technology. Kampania na serwisie Kickstarter została rozpoczęta na początku 2015 r. i dzięki niej uzbierano ponad 20 mln dolarów, w ciągu kilku miesięcy. Smartwatch trafił do inwestorów oraz na rynek dwa miesiące po zakończeniu zbiórki.

Glowforge – drukarka laserowa 3d, która wykorzystuje wiele różnych materiałów i umożliwia tworzenie skomplikowanych produktów. Firma Glowforge Inc zebrała ponad 27 mln dolarów, oferując zniżki na gotowy produkt inwestorom. Crowdfunding został przeprowadzony bez udziału platform, na stronie internetowej firmy.

Muzeum Tesli – projekt zakupienia wieży Wardenclyffe zbudowanej przez wynalazcę Nikolę Teslę i stworzenia muzeum poświęconego jego życiu i wynalazkom. Crowdfunding został przeprowadzony na platformie IndieGoGo w 2012 r. i zakończył się sukcesem w ciągu 6 dni. Ogranizacja Tesla Science Center at Wardenclyffe zakupiła nieruchomość i otworzyła muzeum, które działa do dziś.

Wisła Kraków – polski klub piłkarski, który zebrał 4 mln zł w ciągu zaledwie doby oferując inwestorom 5% swoich akcji. Finansowanie społecznościowe zostało zorganizowane przez Beesfund, platformę specjalizującą się w crowdfundingu inwestycyjnym.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Co to jest crowdfunding?

Leasing i jego rodzaje

Leasing to jedna z najpopularniejszych usług finansowych, z której korzysta większość firm na pewnym etapie swojego rozwoju. Dzięki leasingowi firmy mogą zwiększyć swoją flotę samochodową, park maszynowy lub wyposażenie biura. Z tego artykułu dowiesz się jakie są rodzaje leasingu i czym się różnią.

Każda rozwijająca się firma dochodzi do momentu gdy posiadana przez nią liczba maszyn, urządzeń czy pojazdów jest zbyt mała, by obsłużyć rosnące zamówienia. Nabycie nowych maszyn i urządzeń staje się wówczas koniecznością, a kierownictwo ma do wyboru jedną z trzech możliwości:

1. Zakup finansowany środkami własnymi firmy.
2. Zakup finansowany kredytem.
3. Leasing.

Finansowanie środkami własnymi firmy jest często niemożliwe, ponieważ oznacza konieczność przeznaczenia dużej kwoty na inwestycje, co ma negatywny wpływ na płynność finansową. Dlatego firmy, które niedawno rozpoczęły działalność, szukają innych sposobów zwiększenia swojego potencjału. Takim sposobem może być finansowanie kredytem. Niestety firmy działające od niedawna zazwyczaj nie mają zdolności kredytowej. Dlatego też, dla niektórych firm leasing jest jedyną możliwością rozwoju firmy.

Leasing – podstawa prawna

Umowa leasingu jest zdefiniowana w artykule 709 Kodeksu Cywilnego. Według definicji zawartej w K.C. leasing polega na tym, że finansujący zobowiązuje się do zakupienia rzeczy od oznaczonego dostawcy i przekazania tej rzeczy w użytkowanie, w zamian za wynagrodzenie płacone w ratach. Umowa powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności. W leasingu występują trzy podmioty:

1. Finansujący czyli leasingodawca. Jest to właściciel rzeczy, którą nabył od dostawcy (zbywającego) i przekazał leasingobiorcy, w zamian za wynagrodzenie. Jest on zazwyczaj wyspecjalizowaną instytucją finansową, czasami powiązaną kapitałowo z bankiem. Prawo nie określa jaką formę powinien mieć podmiot świadczący usługi finansowe tego typu. Może to być zarówno spółka akcyjna, z ograniczoną odpowiedzialnością, jak również spółka komandytowa, jawna oraz osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.
2. Korzystający czyli leasingobiorca to firma, która korzysta z rzeczy na warunkach określonych w umowie. Stroną umowy może być każde przedsiębiorstwo, niezależnie od swojej formy prawnej.
3. Dostawca czyli zbywający. Jest to firma, która sprzedała rzecz finansującemu.

Według Kodeksu Cywilnego finansujący jest zobowiązany przekazać rzecz w takim samym stanie, w jakim otrzymał ją od dostawcy. Poza tym powinien także przekazać korzystającemu kopię umowy sprzedaży rzeczy oraz innych dokumentów, w tym gwarancji.

Korzystający jest zobowiązany utrzymywać rzecz w należytym stanie technicznym, w tym dokonywać niezbędnych napraw, jak również konserwacji rzeczy. W przypadku utraty rzeczy np. w wyniku kradzieży korzystający ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić finansującego, a umowa leasingu wygasa. Korzystający musi w takim przypadku natychmiast zapłacić wszystkie pozostałe raty, pomniejszone o odszkodowanie jakie finansujący uzyskał z firmy ubezpieczeniowej.

Rodzaje leasingu

Leasing operacyjny

Przy tej formie leasingu finansujący jest właścicielem rzeczy, wobec czego to on dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Korzystający wpisuje w koszty uzyskania przychodu miesięczne raty (zarówno część kapitałową, jak odsetkową) oraz opłatę wstępną, którą płaci podczas zawierania umowy. Podatek VAT jest doliczany do każdej raty. Na koniec umowy korzystający może wykupić użytkowany przedmiot. Umowa określa z góry cenę, za jaką korzystający będzie mógł zakupić daną rzecz.

Leasing finansowy

Przy tej formie leasingu to korzystający jest właścicielem rzeczy i to on dokonuje jej amortyzacji. Nie ma opłaty wstępnej podczas podpisywania umowy. Do kosztów uzyskania przychodów korzystający wpisuje jedynie część odsetkową raty. Podatek VAT korzystający musi zapłacić w całości po zawarciu umowy i odbiorze rzeczy.

Leasing zwrotny

Ta forma leasingu jest przeznaczona dla firm posiadających majątek, które potrzebują dodatkowego kapitału obrotowego, a nie mogą lub nie chcą brać kredytów i pożyczek. Ten typ umowy polega na tym, że firma sprzedaje swój majątek firmie leasingowej, a następnie użytkuje ten majątek w zamian za comiesięczne raty.

Którą formę leasingu wybrać dla nowej firmy?

Najbardziej korzystny dla nowych firm, a zarazem najbardziej popularny w Polsce, jest leasing operacyjny. Przede wszystkim dlatego, że korzystający nie musi płacić całego VAT-u po podpisaniu umowy, tylko płaci VAT z każdą kolejną ratą. Dzięki temu umowa nie ma tak negatywnego wpływu na płynność finansową firmy. Poza tym korzystający może wpisać w koszty całą ratę, a nie tylko część odsetkową, jak w przypadku leasingu finansowego.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Leasing i jego rodzaje

Co to jest faktoring?

Faktoring jest to usługa finansowa świadczona przez firmę faktoringową, która polega na przejęciu wierzytelności przed upłynięciem terminu ich płatności, w zamian za wypłatę części środków. Dzięki tej usłudze dostawca nie musi czekać aż jego klient ureguluje należności za fakturę, ponieważ otrzymuje płatność w dniu przekazania faktury lub następnego dnia. Z tego artykułu dowiesz się na jakich zasadach prawnych działa faktoring i jakie są jego rodzaje.

Faktoring – podstawa prawna

Faktoring nie jest w Polsce uregulowany prawnie, tak więc zastosowanie ma Kodeks Cywilny i wynikająca z artykułu 353 zasada swobody zawierania umów. Działalność firm oferujących tego rodzaju usługi finansowe nie jest w żaden sposób kontrolowana przez Komisję Nadzoru Finansowego; nie podlegają one także rejestracji w KNF co dotyczy firm pożyczkowych i pośredników kredytowych. Stwarza to bardzo dobre warunki do rozwoju tego segmentu rynku finansowego.

W faktoringu występują trzy podmioty, chociaż umowa jest zawarta między dwoma z nich. Są to:

1. Dostawca usług lub towarów, który realizuje zamówienia odbiorcy i udzielił mu kredytu kupieckiego. Zawiera on umowę z firmą faktoringową, dzięki której rozwiązuje problem z płynnością finansową firmy. Ten uczestnik umowy jest nazywany faktorantem.
2. Firma faktoringowa, która wypłaca dostawcy część kwoty wynikającej z faktury. Ten uczestnik umowy jest nazywany faktorem.
3. Odbiorca towarów lub usług, który płaci za fakturę z odroczonym terminem płatności. Nie jest on uczestnikiem umowy, ale w przypadku faktoringu jawnego i półjawnego wie, że taka umowa została zawarta.

Rodzaje faktoringu

Faktoring można podzielić na trzy rodzaje, w zależności od wiedzy jaką ma odbiorca na temat istnienia umowy. Są to:

1. Faktoring jawny – polega na tym, że odbiorca towarów lub usług zostaje niezwłocznie powiadomiony przez dostawcę, że zawarł on umowę z faktorem. Dostawca powiadamia odbiorcę kto jest faktorem oraz jaki jest numer jego rachunku bankowego. Ta forma jest korzystna dla faktora ponieważ ma on pewność, że odbiorca prześle pieniądze na jego rachunek, a nie na rachunek dostawcy; ma też pewność, że umowa między odbiorcą, a dostawcą faktycznie istnieje. Odbiorca z kolei ma pewność, że firma, która telefonuje w sprawie płatności, robi to na skutek umowy z dostawcą i nie jest to próba wyłudzenia.
2. Faktoring półjawny polega na tym, że odbiorca dowiaduje się o istniejącej umowie dopiero po wystawieniu faktury, przed jej terminem zapłaty. Obowiązek zawiadomienia odbiorcy ciąży zazwyczaj na faktorze.
3. Faktoring cichy polega na tym, że odbiorca w ogóle nie wie o umowie. Po wystawieniu faktury, faktorant przekazuje ją faktorowi i otrzymuje zaliczkę, natomiast odbiorca należność za fakturę przelewa na rachunek bankowy faktoranta. Po otrzymaniu zapłaty faktorant zwraca faktorowi otrzymaną zaliczkę. Niektóre przedsiębiorstwa oraz samorządy w zawieranych umowach umieszczają klauzulę zakazującą cesji wierzytelności, co uniemożliwia podpisywanie umów faktoringu jawnego lub półjawnego przez współpracujące z nimi firmy.

Faktoring można także podzielić na trzy rodzaje pod względem odpowiedzialności faktora za należności odbiorcy. Są to:

1. Faktoring pełny polega na tym, że faktor przejmuje całe ryzyko za wierzytelności scedowane przez faktoranta. Po przekazaniu faktury faktorant otrzymuje zaliczkę (niektóre firmy wypłacają nawet 100% faktury) i reszta go nie interesuje. Faktor bierze na siebie odpowiedzialność za ściągnięcie zapłaty od odbiorcy, w tym windykację wierzytelności, jeśli odbiorca okaże się niesolidnym dłużnikiem. W przypadku faktoringu pełnego ryzyko faktora jest największe dlatego też cena jest najwyższa.
2. Faktoring niepełny (z regresem) polega na tym, że faktor przejmuje wierzytelność, ale nie przejmuje odpowiedzialności za wypłacalność odbiorcy. Jeżeli odbiorca towarów lub usług nie zapłaci w terminie za fakturę, to faktorant musi zwrócić zaliczkę i prowadzić windykację we własnym zakresie.
3. Faktoring mieszany łączy w sobie elementy faktoringu pełnego i niepełnego. W umowie zawarta jest kwota do jakiej faktor bierze na siebie odpowiedzialność za wierzytelności. Jeżeli ta kwota zostanie przekroczona to odpowiedzialność spada na faktoranta.

Faktoring odwrócony polega na tym, że umowę z faktorem podpisuje odbiorca towarów lub usług, a nie dostawca. Po otrzymaniu faktury za zamówiony towar lub usługę odbiorca przekazuje ją faktorowi, który płaci dostawcy. Odbiorca płaci faktorowi po pewnym czasie lub w ratach, dzięki czemu poprawia swoją płynność finansową.

Faktoring zaliczkowy to oferta szczególnie korzystna dla nowych firm, które mają zazwyczaj spory problem z płynnością finansową i często nie są w stanie zrealizować zamówienia, z powodu braku środków. Po uzyskaniu zamówieniu na towary lub usługi dostawca otrzymuje zaliczkę od faktora, dzięki której może zrealizować zamówienie. Następnie zwraca zaliczkę albo przekazuje fakturę, którą wystawił odbiorcy.

Oferta firm faktoringowych

efaktoring NFG to usługa świadczona przez firmę Narodowy Fundusz Gwarancyjny S.A, która należy do grupy finansowej Kaczmarski Group. Usługa ta jest skierowana do osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą przez co najmniej rok, będących płatnikami VAT. Finansowane są nieprzeterminowane faktury VAT z terminem spłaty od 7 do 90 dni, o minimalnej wartości 200 zł netto, w ramach przydzielonego limitu. Wysokość limitu jest uzależniona od indywidualnej oceny ryzyka, a każda spłata faktury automatycznie odnawia limit.

Abonament wynosi 0,2% przyznanego limitu. Przez pierwsze 6 miesięcy trwania umowy klienci są zwolnieni z opłaty abonamentowej. Opłata za finansowanie faktury wynosi od 1,99% za każde 30 dni. Firma świadczy usługi faktoringu jawnego, jawnego ekspres, cichego oraz zaliczkowego. Jeśli chcesz założyć konto, kliknij tu.

SMEO S.A. świadczy usługi zarówno dla osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą, jak i dla spółek jawnych i z ograniczoną odpowiedzialnością. Finansowane są nieprzeterminowane faktury VAT z terminem spłaty od 7 do 90 dni, o wartości co najmniej 300 zł netto. Każdy klient otrzymuje na starcie limit w wysokości 50 000 zł.

Firma nie pobiera opłaty abonamentowej, ani wstępnej – założenie i prowadzenie konta jest darmowe. Opłata za finansowanie faktury wynosi od 2,4% za każde 30 dni. Weryfikacja klienta jest dokonywana poprzez aplikację i zalogowanie się na rachunek bankowy firmy. W przypadku spółek konieczne jest także wykonanie przelewu weryfikacyjnego przez każdego wspólnika z ich rachunków osobistych. Aby założyć darmowe konto, kliknij tu.

Fandla świadczy usługi dla osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą oraz spółek jawnych i z ograniczoną odpowiedzialnością. Minimalny okres działania firmy to tylko trzy miesiące. Finansowane są nieprzeterminowane faktury VAT, o wartości co najmniej 500 zł netto. Każdy nowy klient otrzymuje na początku limit w wysokości 15 000 zł, który jest zwiększany do 30 000 zł już po pierwszej terminowej spłacie należności przez odbiorcę.

Firma nie pobiera opłaty za założenie konta, ani za posiadanie limitu. Opłata za finansowanie faktury wynosi 3,49% za każde 30 dni. Weryfikacja klienta dokonywana jest poprzez aplikację Kontomatik albo wykonanie przelewu weryfikacyjnego, z rachunku firmowego. Jeśli chcesz założyć darmowe konto, kliknij tu.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Co to jest faktoring?

Ubezpieczenie kredytu

Ubezpieczenie kredytu jest często wymagane przez bank, szczególnie przy kredycie hipotecznym. Ubezpieczenie zmniejsza ryzyko banku, ponieważ gwarantuje spłatę kredytu przez ubezpieczyciela, jeśli nastąpią zdarzenia losowe, które uniemożliwiają spłatę kredytu przez kredytobiorcę. Z tego artykułu dowiesz się jakie rodzaje ubezpieczeń są najczęściej spotykane i co gwarantują.

Ubezpieczenie kredytu – definicja

Ubezpieczenie jest to usługa finansowa polegająca na tym, że ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłaty na rzecz ubezpieczonego określonej kwoty pieniędzy, w przypadku wystąpienia określonego w umowie zdarzenia. Umowa ubezpieczenia musi mieć formę pisemną i określać wysokość składek, wysokość sumy ubezpieczenia, definicję zdarzenia oraz wyłączenia z odpowiedzialności.

W zależności od rodzaju kredytu banki proponują zawarcie różnych form ubezpieczenia. W niektórych przypadkach zawarcie umowy ubezpieczenia jest jednym z warunków udzielenia kredytu, w innych umożliwia skorzystanie z preferencyjnych warunków np. niższej prowizji.

Ubezpieczenie kredytu hipotecznego – pomostowe

Ubezpieczenie pomostowe jest zazwyczaj obowiązkowe przy kredycie hipotecznym. Jest to przejściowe zabezpieczenie kredytu przed ustanowieniem hipoteki na nieruchomości. Obejmuje ono okres od momentu udzielenia kredytu przez bank i wypłacenia środków finansowych, do momentu wpisania hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości. Zazwyczaj na wpis do księgi wieczystej czeka się obecnie około 2 tygodni, tak więc okres trwania umowy ubezpieczeniowej jest bardzo krótki.

Ubezpieczenie kredytu hipotecznego – niski wkład własny

Rekomendacja T Komisji Nadzoru Finansowego określa maksymalną wysokość kredytu hipotecznego na 80% wartości nieruchomości. Banki mogą udzielać kredytów na 90% wartości nieruchomości pod warunkiem ustanowienia dodatkowego zabezpieczenia takiego jak:

• blokada środków na rachunku bankowym,
• zastaw na denominowanych w złotych dłużnych papierach wartościowych Skarbu Państwa lub NBP,
• przeniesienie określonej kwoty w złotych lub w innej walucie na własność banku,
• przeniesienie środków klienta zgromadzonych na rachunku IKZE lub IKE,
• ubezpieczenie.

Ubezpieczenie niskiego wkładu własnego jest więc jedną z form dodatkowego zabezpieczenia, dzięki któremu kredytobiorca może uzyskać kredyt hipoteczny z 10% wkładem własnym.

Ubezpieczenie kredytu hipotecznego – nieruchomość

Ubezpieczenie nieruchomości od pożaru i innych zdarzeń losowych jest zazwyczaj obowiązkowe przy zaciąganiu kredytu hipotecznego. Oprócz polisy wymagana jest także cesja umowy ubezpieczeniowej na bank. W przypadku zniszczenia nieruchomości np. w wyniku pożaru odszkodowanie z polisy pokryje część lub całość kredytu hipotecznego.

Ubezpieczenie na życie

Ubezpieczenie na życie jest bardzo często oferowane klientom, którzy chcą zaciągnąć kredyt hipoteczny lub wysoki kredyt gotówkowy. Zazwyczaj zawarcie umowy ubezpieczenia na życie nie jest obowiązkowe, ale pozwala uzyskać dużo lepsze warunki kredytu. Zdarzeniem, które powoduje wypłatę ubezpieczenia jest śmierć kredytobiorcy. Dzięki polisie ubezpieczenia na życia spadkobiercy nie będą musieli martwić się o spłatę kredytu, gdyż dokona tego firma ubezpieczeniowa.

Ubezpieczenie od utraty pracy

Jest to ubezpieczenie dobrowolne, oferowane przez niektóre banki, zazwyczaj jako tzw. cross-selling przy kredycie hipotecznym. Kredytobiorca może także zakupić ubezpieczenie od utraty pracy we własnym zakresie, w dowolnej firmie ubezpieczeniowej. Zdarzeniem, które powoduje wypłatę odszkodowania jest utrata pracy przez kredytobiorcę. W zależności od warunków ubezpieczenia ubezpieczyciel będzie płacić ubezpieczonemu określoną kwotę pieniędzy co miesiąc, aż do znalezienia przez niego nowej pracy lub osiągnięcia maksymalnej ilości wypłat.

Przy zawieraniu tego typu ubezpieczenia warto dokładnie przeczytać Ogólne Warunki Ubezpieczenia (OWU), a w szczególności wyłączenia. Zazwyczaj odszkodowanie nie jest wypłacane ludziom, którzy:

• zostali zwolnieni dyscyplinarnie,
• umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron,
• wiedzieli przed zawarciem umowy ubezpieczeniowej, że ich stanowisko pracy będzie w przyszłości zlikwidowane,
• byli zatrudnieni na umowę zlecenie lub o dzieło,
• umowa na czas określony wygasła,
• właścicielem firmy lub udziałowcem jest bliska osoba ubezpieczonego.

Ubezpieczenie od niezdolności do pracy

Ubezpieczenie od niezdolności do pracy jest to kolejne ubezpieczenie dobrowolne, które banki oferują klientom starającym się o różnego rodzaju kredyty. Zdarzeniem, które powoduje wypłatę odszkodowania jest trwały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego, przez który czasowo lub dożywotnio nie może wykonywać pracy. W większości firm ubezpieczeniowych świadczenie z tytułu niezdolności do pracy wypłacane jest co miesiąc.

Ubezpieczenie kredytu samochodowego – AC

Jeszcze kilka lat temu kredyty samochodowe były popularne na polskim rynku. Teraz ich popularność znacznie spadła gdyż banki dużo chętniej udzielają kredytów gotówkowych w takiej wysokości, która umożliwia zakup samochodu. Kredyt samochodowy jest kredytem celowym, przeznaczonym na zakup pojazdu – samochodu osobowego lub dostawczego, motoru albo quada.

Zabezpieczeniem kredytu jest zakupiony pojazd, a bank minimalizuje ryzyko utraty zabezpieczenia w przypadku kradzieży lub zniszczenia pojazdu poprzez obowiązek wykupienia polisy AC wraz z cesją na bank. Jeśli pojazd zostanie skradziony lub zniszczony w wyniku wypadku ubezpieczyciel wypłaci odszkodowanie i spłaci kredyt.

Kopiowanie artykułu jest dozwolone pod warunkiem zachowania linku do źródła: Ubezpieczenie kredytu